tag:blogger.com,1999:blog-5495085842856428066.post719180548747426231..comments2008-07-22T14:06:45.215-07:00ಶಾಂತಲಾ ಭಂಡಿhttp://www.blogger.com/profile/00119083151368093886noreply@blogger.comBlogger11125tag:blogger.com,1999:blog-5495085842856428066.post-64205094760607379272008-07-22T14:06:00.000-07:002008-07-22T14:06:00.000-07:00@ಜಿತೇಂದ್ರ<BR/>ಧನ್ಯವಾದಗಳು ,ಸಾಲುಗಳನ್ನೂ ಹಾಗೂ ಅವಕ್ಕಿರುವ ಶೀರ್ಷಿಕೆಯನ್ನೂ ಮೆಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸಿದ್ದಕ್ಕೆ . ಬರುತ್ತಿರಿ.<BR/><BR/>ನಿಮ್ಮ ಬ್ಲಾಗ್ ಅಲ್ಲಿ ಕೆಲವನ್ನು ಓದಿದೆ ಆಗಲೇ. ತುಂಬ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಬರೀತೀರಾ. ಬರೆಯುತ್ತಿರಿ, ಓದುತ್ತಿರುತ್ತೇನೆ.ಶಾಂತಲಾ ಭಂಡಿhttp://www.blogger.com/profile/00119083151368093886noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5495085842856428066.post-13345152911435334412008-07-15T02:49:00.000-07:002008-07-15T02:49:00.000-07:00‘ಕನಸುಗಳಿಗೆ ಕಾಲಿಲ್ಲ, ರೆಕ್ಕೆಯಿದೆ’ ಎಂಬ ಕಲ್ಪನೆಯೇ ಇಡೀ ಪದ್ಯವನ್ನು ಓದುವಂತೆ ಮಾಡಿತು. ಸೊಗಸಾದ ಕವಿತೆ.<BR/>ಮೇಡಂ, ಮುಗಿಲು ಕಂಪು ಅಂತ ನನ್ನದೊಂದು ಬ್ಲಾಗ್ ಇದೆ.<BR/>http://mugilakampu.wordpress.com/ <BR/>ಬಿಡುವಾದಾಗ ನೋಡಿ.<BR/><BR/>ವಂದನೆಗಳೊಂದಿಗೆ<BR/>ಜಿತೇಂದ್ರಜಿತೇಂದ್ರhttp://mugilakampu.wordpress.com/noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5495085842856428066.post-30629121214853257502008-07-13T00:03:00.000-07:002008-07-13T00:03:00.000-07:00@ಶ್ರೀನಿವಾಸ ಕಾಕ(ಅಣ್ಣನ ಮಗಳೆಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತೇನಂದಿದ್ದಿರಲ್ಲ, ಹೀಗೆ ಕರೆಯಬಹುದೆಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ)<BR/><BR/>ಕನಸಿನಲಿ ತೇಲುವವರೆವಿಗೆ<BR/>ಅದು ಕನಸೆಂದು ತಿಳಿಯದು<BR/>ಆಗದು ನನಸೇ!<BR/>ಅದರಿಂದಾಚೆ ಬರಲು<BR/>ತಿಳಿವುದು ಅದಲ್ಲ ನನಸು<BR/>ಬರೀ ಕನಸು<BR/>ಮರಳಿ ಹೋಗಲಾದೀತೇ<BR/>ಅದೇ ಕನಸಿನ ಸಾಗರಕೆ?<BR/><BR/>ತುಂಬ ಸುಂದರ ಸಾಲುಗಳು. ನಿಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿಯ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಕ್ಕಿವಳು ವಂದಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಧನ್ಯವಾದಗಳು, ಬರುತ್ತಿರಿ.ಶಾಂತಲಾ ಭಂಡಿhttp://www.blogger.com/profile/00119083151368093886noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5495085842856428066.post-71968131298841379282008-07-12T23:52:00.000-07:002008-07-12T23:52:00.000-07:00@ಸಾಂಗ್ಲಿಯಾನ<BR/>ಧನ್ಯವಾದಗಳು,<BR/>ಬೆಳಿಗ್ಗೆದ್ದು ಎಂತ ಮಾಡ್ಲಿ ಕೆಳ್ರೆ ಚಾ ಬಿಸ್ಕೇಟು , ಸಾಕೆ ಸಾಕು ಅಂದೆ. ಪಾಪ ಹೇಳಿ ಮ್ಯಾಗಿ ಮಾಡಿರೆ, ಇಲ್ಲಿ ಬಂದು ಶಾಯರಿ ಬರಿ.<BR/>ಒಂದೇ ಒಂದು ಸಾಲು ನನ್ ಮುಂದೆ ಹೇಳಿದ್ರು ಖುಷೀನೆ. <BR/>ಛೀ ಥೂ ಖಂಡಿತ ಇಲ್ಲೆ. <BR/>ನೀನೊಬ್ಬ ಒಳ್ಳೆಯ ಓದುಗ, ನನ್ನ ಬರಹಗಳಿಗೆ ಅಪ್ತನಾದವನು ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೆ.<BR/>ಹೀಗೆಲ್ಲ ಸ್ಪಂಧಿಸುವ ಮನಸ್ಸೊಂದಿದೆ ಅಂತ ಇಷ್ಟು ಬೇಗ ಗೊತ್ತುಪಡಿಸಿದ್ದಕ್ಕೆ ಇನ್ನೊಂದು ಖುಷಿ ಕಣೋ. ಲವ್ ಯೂ.ಶಾಂತಲಾ ಭಂಡಿhttp://www.blogger.com/profile/00119083151368093886noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5495085842856428066.post-75132619101705779592008-07-12T23:44:00.000-07:002008-07-12T23:44:00.000-07:00ತೇಜು...<BR/>ಧನ್ಯವಾದ ಕಣೇ...ನಿನ್ನ ಪ್ರೊತ್ಸಾಹಕ್ಕೆ.<BR/>ಬದುಕಿನ ಬಗ್ಗೆ ಕನವರಿಸದೆ ಇದ್ದಾಗ್ಯೂ ಕಂಡ ಕನಸಿದು ಕಣೇ. ಕನಸೇ ಇಲ್ಲ ಅಂತಲ್ಲ. ಇರುತ್ವೆ. ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳು ಕಡಿಮೆಯೆ ಈ ಮನಸ್ಸಿಗೆ. ಬಂದದ್ದನ್ನು ಬಂದ ಹಾಗೆ ಇದಿರುಗೊಳ್ಳುವುದು<BR/>ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಕಷ್ಟ-ಸುಖ ಎರಡಕ್ಕು ಅದೆ ಅರ್ಥವೆನ್ನಿಸುವ ಹಾಗೆ.<BR/>ಅಪರೂಪಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಹೀಗೆ.<BR/>ಕನಸುಗಳಿಗೆ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಎಲ್ಲವಕ್ಕೂ ರೆಕ್ಕೆ ಕಟ್ಟಿ ಹಾರಿಬಿಡೋಣ ಬಾ. ನೀನೂ ರೆಕ್ಕೆಬಿಚ್ಚು, ನಾನೂ ಜೊತೆಗಿರುವೆ ಒಂದಷ್ಟು ದಿನ ಎಲ್ಲವನ್ನು ಮರೆತು ವಲಸೆ ಹೋಗಿಬರೋಣ.<BR/>ಬದುಕಿನ ಮುಸ್ಸಂಜೆ ಬಗ್ಗೆ ಬೇಡಿ ಕವಿತೆ ಬರೆಯುವುದು ಗೊತ್ತು, ಎಲ್ಲವನ್ನು ಬರೆವವನು ಬೆರೆಯೇ ಇದ್ದಾಗ ನಮ್ಮ ಬೇಡಿಕೆಯ ಬರಹಗಳೆಲ್ಲಿಯತನಕ ಬಂದಾವು ಅಲ್ಲವ?<BR/>ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಕ್ಕೆ ಧನ್ಯವಾದ, ಬರುತ್ತಿರು.ಶಾಂತಲಾ ಭಂಡಿhttp://www.blogger.com/profile/00119083151368093886noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5495085842856428066.post-30158178975282726832008-07-12T23:34:00.000-07:002008-07-12T23:34:00.000-07:00ಜೋಗಿಯವರಿಗೆ ವಂದನೆಗಳು,<BR/><BR/>ಉತ್ಸಾಹ ಹಳೆಯದೇ, ಮರುಕಳಿಸಿದೆಯ ಅಂತ ಯೋಚಿಸ್ತಿದ್ದೇನೆ. ತುಕ್ಕು ಹಿಡಿದ ಉತ್ಸಾಹಕ್ಕೆ ಸ್ಪೂರ್ತಿ ಸಿಕ್ಕಿರಬೇಕು ತಮ್ಮಂತ ದೊಡ್ದವರ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹದಿಂದ . ಉತ್ಸಾಹ ಚೇತರಿಸಿಕೊಳ್ತಿದೆ ಅನಿಸುತ್ತೆ.<BR/><BR/>ನನ್ನೀ ಕವಿತೆಗಳ ಸಂಕಲನವಾ ಸರ್? ಹತ್ತೋ ಹನ್ನೆರಡೋ ಕವಿತೆ ಬರೆದಿದ್ದೇನಷ್ಟೇ. ಮುಂದೆ ಬರೆಯುತ್ತೇನಂತ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡರೂ ನನ್ನೀ ಸಾಲುಗಳಲ್ಲೆನಿದೆ ಸಾರ್ ತಿರುಳು?<BR/>ಯಾರಿಗಿಷ್ಟವಾದೀತು ಅಲ್ವಾ? ಸಂಕಲನ ಮಾಡಿದರೆ ವ್ಯವಕಲನವೇ ಆದೀತೇನೋ.<BR/>ಹೀಗೆಲ್ಲ ಹುರುಪು ತುಂಬುವ ಮಾತಾಡ್ತೀರಲ್ಲ, ಇವಳು ಋಣಿ ನಿಮ್ಮ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಕ್ಕೆ. ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಧನ್ಯವಾದ, ಬರ್ತಿರಿ ಸಾರ್.ಶಾಂತಲಾ ಭಂಡಿhttp://www.blogger.com/profile/00119083151368093886noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5495085842856428066.post-32021180854625108882008-07-12T23:14:00.000-07:002008-07-12T23:14:00.000-07:00vaah vaah wonderful<BR/><BR/>ಕನಸುಗಳಿಗೆ ಕಾಲಿಲ್ಲ, ರೆಕ್ಕೆಯಿದೆ <BR/><BR/>ಕನಸಿನಲಿ ತೇಲುವವರೆವಿಗೆ<BR/>ಅದು ಕನಸೆಂದು ತಿಳಿಯದು<BR/>ಆಗದು ನನಸೇ!<BR/>ಅದರಿಂದಾಚೆ ಬರಲು<BR/>ತಿಳಿವುದು ಅದಲ್ಲ ನನಸು<BR/>ಬರೀ ಕನಸು<BR/>ಮರಳಿ ಹೋಗಲಾದೀತೇ<BR/>ಅದೇ ಕನಸಿನ ಸಾಗರಕೆ?<BR/><BR/>ಜೀವನವಿಷ್ಟೇ - ಇದನ್ನು ಬಹಳ ಸುಂದರವಾಗಿ ಪ್ರಸ್ತುತಪಡಿಸಿದ್ದೀರಿ<BR/><BR/>ಕಾವ್ಯ ಕೃಷಿ ಫಲವತ್ತಾಗಿ ಸಾಗುತ್ತಿದೆ<BR/>ಹೀಗೆಯೇ ಚಿರಂತನವಾಗಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿರಲಿ<BR/><BR/>ಗುರುದೇವ ದಯಾ ಕರೊ ದೀನ ಜನೆtirukahttp://www.blogger.com/profile/12979926923499993369noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5495085842856428066.post-53153246093711629792008-07-12T12:11:00.000-07:002008-07-12T12:11:00.000-07:00ಮುಂಜಾನೆದ್ದ ಮೊದ್ದುಹುಡುಗಿ<BR/>ಮಾಡಿದ್ದು ಮಾತ್ರ ಮ್ಯಾಗಿ<BR/>ಹಸಿದವನು ಕೇಳುವುದು ರಾಗಿ<BR/>ಹೊಟ್ಟೆತುಂಬಿದವರು ಹೇಳುವುದು ಮ್ಯಾಗಿ ಮ್ಯಾಗಿ<BR/><BR/>ಡುಂಡಿರಾಜ್ ಬರೆದರೆ ಹೇಳುತ್ತಾಳೆ ವ್ಹಾಹ್ ವ್ಹಾಹ್!<BR/>ಭಂಡಿರಾಜ್ ಬರೆದರೆ ಹೇಳುತ್ತಾಳೆ ಛೀ ಥೂ!Rajendra Bhandihttp://www.blogger.com/profile/15326558458698601013noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5495085842856428066.post-45702240761603589042008-07-12T03:49:00.000-07:002008-07-12T03:49:00.000-07:00ಪ್ರೀತಿಯ ಗಿರೀಶ್ ರಾವ್...<BR/>ಧನ್ಯವಾದಗಳು,<BR/><BR/>ನಿಮ್ಮ ‘ಯಾಮಿನಿ’ಯನ್ನು ಓದಿದೆ. ಸ್ವಲ್ಪ ಓದೋಣವೆಂದು ಕೂತರೆ ಅಲ್ಲಿರುವ ಎಲ್ಲ ಕಂತುಗಳನ್ನೂ ಓದಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಯಿತು. ಸುಂದರ ಹಂದರವನ್ನು ಓದಲು ಅವಕಾಶ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದಕ್ಕೆ ಅನಂತ ಧನ್ಯವಾದಗಳು. <BR/>ಅಲ್ಲಿ ಕಮೆಂಟಿಸಲು ಅವಕಾಶವಿಲ್ಲದ್ದಕ್ಕೆ ಹಿಡಿದಿಟ್ಟ ಸಾಲುಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲವನ್ನು ಇಲ್ಲಿಯೇ ನಿಮ್ಮೊಡನೆ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವ ಯತ್ನವಿದಷ್ಟೆ:-(ನಿಮ್ಮ ಕಾದಂಬರಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸಿದ್ದಕ್ಕೆ ನಿಮಗೆ ಬೇಸರವಿಲ್ಲವೆಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ):-<BR/><BR/><BR/>*ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ ಇಲ್ಲದೇ ಇರುವವರು ಮಾತ್ರ ನಮ್ಮ ಅಹಂಕಾರಕ್ಕೆ ಹತ್ತಿರವಾಗಬಲ್ಲರು.<BR/> <BR/>* ಚಂದ್ರನಿಗೇನಾದರೂ ಕತೆ ಬರೆಯುವುದು ಗೊತ್ತಿದ್ದರೆ ಎಂತೆಂಥಾ ಕತೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದನೋ ಏನೋ. ತುಂಬ ರೋಮ್ಯಾಂಟಿಕ್ ಶೈಲಿಯಲ್ಲೊಂದು ಕಾದಂಬರಿ ಬರೆದರೆ ಹೇಗೆ. ಅಖಂಡ ಪ್ರೇಮವನ್ನು, ಅಪೂರ್ವ ಸಮಾಗಮವನ್ನು, ಸುರತದ ಸಂಭ್ರಮಗಳನ್ನು, ಸಲ್ಲಾಪಗಳನ್ನು, ರಕ್ತಸಿಕ್ತ ರಾತ್ರಿಗಳನ್ನು, ಕೊಲೆ, ಸುಲಿಗೆ, ದರೋಡೆ, ಅತ್ಯಾಚಾರ, ಹಾದರ, ಮೈಥುನ, ಪ್ರಣಯೋತ್ಸವ, ವಿರಹ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಕಂಡರೂ ಚಂದ್ರ ತನ್ನ ನಗುವನ್ನು ಕಳಕೊಂಡಿಲ್ಲ ಅನ್ನುವುದೇ ಬದುಕುವುದಕ್ಕೆ ಸಕಾರಣ ಎಂದು ಕಾದಂಬರಿ ಆರಂಭಿಸಿ ಎಲ್ಲರನ್ನು ಬೆಚ್ಚಿಬೀಳಿಸಿದರೆ ಹೇಗೆ, ಬೆಳದಿಂಗಳ ಕತೆಗಳು ಅಂತ ಒಂದು ಸರಣಿ ಬರೆಯಬೇಕು. ಚಂದ್ರ ಹೇಳಿದ ಕತೆಗಳಾಗಿ ಅವು ಕಾಣಿಸಬೇಕು. <BR/><BR/>*ನಿಮಿಷಕ್ಕೆ ನಲವತ್ತು ಪದ ಟೈಪ್ ಮಾಡಬಲ್ಲವನು ಗಂಟೆಗೆ 2400 ಪದ ಟೈಪ್ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ. ದಿನಕ್ಕೆ ನಾಲ್ಕು ಗಂಟೆ ಬರೆದರೂ ಸುಮಾರು ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ಪದಗಳಾಗುತ್ತವೆ. ಒಂದು ಕಾದಂಬರಿಗೆ ಹೆಚ್ಚೆಂದರೆ ಅರುವತ್ತು ಸಾವಿರ ಪದಗಳಿದ್ದರೆ ಸಾಕು. ಯೋಚಿಸಿ ಬರೆದರೂ ಇಪ್ಪತ್ತು ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಕಾದಂಬರಿ ಮುಗಿಯಬೇಕು. <BR/> <BR/>*ಬದಕುವ ಮೂಲಕ ಬದುಕಿನಿಂದ ಬಿಡುಗಡೆ ಪಡೆಯುವ ಹಾಗೆ, ಓದುವ ಮೂಲಕ ಬರೆದದ್ದರಿಂದ ಮುಕ್ತಿ ಹೊಂದಲು ಸಾಧ್ಯವಾ. <BR/> <BR/>*ಮಿಲನದಲ್ಲಿ ಯಾರು ಮೇಲು, ಯಾರು ಕೀಳು? ಧುಮುಕಲಾರದ ಗಂಡೇ, ಆಳವಿಲ್ಲದ ಹೆಣ್ಣೇ? ಬೋರ್ಗರೆಯಲಾರದ ಕಡಲೇ, ಸೆಳೆದುಕೊಳ್ಳದ ದಡವೇ? ಮೊಳಕೆಯೊಡೆಯಲಾರದ ಬೀಜವೇ? ಅದಕ್ಕೆ ನೆರವಾಗದ ನೆಲವೇ?<BR/><BR/>*ಲೇಖಕ less informed ಆಗಿರಬೇಕು. ಮಾಹಿತಿಗಳು ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತಾ ಹೋದ ಹಾಗೆ ಕ್ರಿಯೇಟಿವಿಟಿ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತದೆ. ತಾನುಂಟೋ ಮೂರು ಲೋಕವುಂಟೋ ಎಂಬಂತೆ ಬರೆಯಬೇಕು.<BR/> <BR/>*ವಿನಯದಿಂದಲಾಗಲೀ ಅಹಂಕಾರದಿಂದಾಗಲೀ ಒಂದು ಕೃತಿ ಶ್ರೇಷ್ಠವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ವಿನಯವಂತವೆಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಅದು ಓದಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ವಿನಯವೊಂದು ಗುಣವಾಗಿ ಉಳಿದುಬಿಡಬಹುದಲ್ಲ.<BR/> <BR/>*ಬುದ್ಧಿವಂತರು ದೋಣಿಯಲ್ಲಿ ದಾಟುತ್ತಾರೆ, ಸಾವಿನ ಭಯ ಅವರನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಧೀರರು ಈಜಿಕೊಂಡು ದಾಟುತ್ತಾರೆ. ಅವರಲ್ಲಿ ಸಾವಿನ ಭಯ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಕೆಲವರು, ನದಿ ಒಣಗಿ ಮೊಣಕಾಲುದ್ದ ನೀರಿದ್ದಾಗ ದಾಟುತ್ತಾರೆ. ಅಂಥವರ ಬಗ್ಗೆ ನನಗೆ ಆಸಕ್ತಿಯಿಲ್ಲ. <BR/> <BR/>*ಸರಸ್ವತಿಯಂಥ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳಿರಬೇಕು, ಆದರೆ ಅವರು ತಮ್ಮ ಮನೆಯವರಾಗಿರಬಾರದು ಎಂಬ ಭಾವನೆಯಲ್ಲೇ ಅದನ್ನು ಎಲ್ಲರೂ ಓದಿದರಾ?<BR/><BR/>*ಏಕಾಂತದಿಂದ, ಮನೆಯಿಂದ ದೂರ ಬರುವುದರಿಂದ, ಗುಂಪಿನಿಂದ ಆಚೆ ಉಳಿಯುವುದರಿಂದ ಬರೆಯುವುದಕ್ಕೆ ಅನುಕೂಲವಾಗುತ್ತದೆ ಅನ್ನುವ ನಂಬಿಕೆ ಚಿರಾಯುವಿಗಿಲ್ಲ. ಗುಂಪಿನಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಒಂಟಿತನವನ್ನು, ಒಂಟಿಯಾಗಿದ್ದಾಗ ಜನಜಂಗುಳಿಯನ್ನೂ ಅವನು ಅನುಭವಿಸಿದ್ದಾನೆ.<BR/> <BR/>*ಇಬ್ಬರಿದ್ದಾಗಲೂ ಒಬ್ಬರೇ ಇರುವಷ್ಟು ನಿಸೂರಾಗಿರುವುದು ಗೆಳತಿಯರ ಜೊತೆ ಮತ್ತು ಮಕ್ಕಳ ಜೊತೆಗಷ್ಟೇ ಸಾಧ್ಯ. <BR/> <BR/>*ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಉತ್ತರ ಗೊತ್ತಿರುವ, ಮಾಮೂಲು ಉತ್ತರ ಇರುವ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳೆಂದರೆ ಚಿರಾಯುವಿಗೆ ಅಲರ್ಜಿ. ಹೇಗಿದ್ದೀರಿ, ಮಗ ಏನ್ಮಾಡ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಮಳೆ ಚೆನ್ನಾಗಿದೆಯಾ,. ಮಗಳ ಮದುವೆ ಆಯ್ತಾ, ಅಲ್ರೀ ದೇವೇಗೌಡರಿಗೆ ಏನಾಗಿದೆ, ಹಾಗಾಡ್ತಿದ್ದಾರಲ್ಲ ಮುಂತಾದ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಚಿರಾಯು ಕೇಳುವುದೂ ಇಲ್ಲ, ಅವಕ್ಕೆಲ್ಲ ಉತ್ತರಿಸುವುದೂ ಇಲ್ಲ. ಅಂಥ<BR/>ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಮುಂದಿಟ್ಟಾಗ ನಕ್ಕು ಸುಮ್ಮನಾಗುತ್ತಾನೆ.<BR/>ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಅಂಥ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಲ್ಲೇ ಜೀವಂತಿಕೆ ಇದೆಯೇನೋ ಅನ್ನಿಸುತ್ತದೆ. ಸಹಜ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳವು. ವಾಟ್ ಡು ಯು ಸೇ ಆಫ್ಟರ್ ಯೂ ಸೇ ಹಲೋ ಎಂಬ ಎರಿಕ್ ಫ್ರಾಮ್ ಪ್ರಬಂಧ ನೆನಪಾಯಿತು. ಸಹಜೀವಿಗಳ ಜೊತೆ ಸಂಪರ್ಕ ಸಾಧಿಸಲು ಇಷ್ಟಪಡದವನನ್ನು ಕಾಡುವ ಪ್ರಶ್ನೆ ಅದಂತೆ. <BR/> <BR/>*ಹಳೆಯ ಪರಾಕುಗಳಲ್ಲಿ ಬದುಕುವುದೆಂದರೆ ಅವನಿಗೆ ಅಸಹ್ಯ. ಆವತ್ತು ಹಾಗಿದ್ದೆ, ನನ್ನ ಯೌವನದಲ್ಲಿ ಹುಲಿಬೇಟೆ ಆಡಿದ್ದೆ, ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಹಾಗೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೆ ಅಂತ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಸದ್ಯದ ಅಸಹಾಯಕತೆಯನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತದೆ. ವರ್ತಮಾನದಲ್ಲಿ ನಿರ್ಬಲವನೂ ನಿಷ್ಕ್ರಿಯನೂ ಆದ ಮನುಷ್ಯ, ಭೂತಕಾಲಕ್ಕೆ ಕನ್ನಡಿ ಹಿಡಿಯುವ ಮೂಲಕ ತನ್ನ ಶಕ್ತಿ, ಸೃಜನಶೀಲತೆ ಮತ್ತು ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು ಊರ್ಜಿತಗೊಳಿಸುವ ರೀತಿ ಅವನನ್ನು ತಲ್ಲಣಗೊಳಿಸುತ್ತಿತ್ತು. <BR/> <BR/>*ಜೊತೆಗಿದ್ದಾಗ ಜೊತೆಗಿರುತ್ತೇವೆ ಅಷ್ಟೇ. ದೂರವಾದಾಗ ದೂರ ಆಗುತ್ತೇವೆ ಅಷ್ಟೇ. ಅದಕ್ಕೆ ಯಾವ ಕಾರಣಗಳೂ ಇರುವುದಿಲ್ಲ'<BR/><BR/>*ತನ್ನ ಏಕಾಂತವನ್ನು ಭಂಗಪಡಿಸುವ ಕ್ಷಣಗಳಿಗೆ ಕಾಯುತ್ತಾ, ಮಾತಿಗೆ ಹಾತೊರೆಯುತ್ತಿರುವ ಕವಿಗಿಂತ ಅಪಾಯಕಾರಿ ಜೀವಿಗಳಿಲ್ಲ .<BR/><BR/>ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ,<BR/>-ಶಾಂತಲಾಭಂಡಿ.ಶಾಂತಲಾ ಭಂಡಿhttp://www.blogger.com/profile/00119083151368093886noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5495085842856428066.post-71454739550583185962008-07-11T21:39:00.000-07:002008-07-11T21:39:00.000-07:00ಶಾಂತಲಾ,<BR/><BR/>ನಿಜ.. ಕನಸುಗಳಿಗೆ ಕಾಲಿಲ್ಲ..ಮನೋವೇಗದಲ್ಲಿ ಹಾರಿ ಕೂರುತ್ತವೆ.. ಹೊತ್ತಿಲ್ಲದ ಹೊತ್ತಲ್ಲೂ!! ಕನಸುಗಳಿಗೆ ಕಾಲದ ಪರಿಮಿತಿಯೂ ಇಲ್ಲ.. ಇದೇ ರೀತಿ ಕಂಡ ಸವಿಗನಸುಗಳೆಲ್ಲಾ ನನಸಾಗಲೂ ಕಾಲಿರದೇ ಹೋಗಿದ್ದರೆ.. ಕಾಲದ ಪರಿಮಿತಿಯೂ ಇಲ್ಲವಾಗಿದ್ದರೆ ಎಷ್ಟು ಚೆನ್ನ ಎಂದೆನಿಸುತ್ತದೆ. ಕವನವೂ ಕೂಡಾ ಹಾಗೇ ಅನಿಸುವಂತೆ ಮಾಡಿತು. ನಾವು ಬಾಳ ಮುಸ್ಸಂಜೆಯ ಕನಸು ಈಗಲೇ ಕಂಡರೂ ಅದು ನನಸಾಗಲು(?) ಕಾಯಲೇಬೇಕು!!ತೇಜಸ್ವಿನಿ ಹೆಗಡೆ-http://www.blogger.com/profile/07110138240162075969noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5495085842856428066.post-81965666518801913382008-07-11T20:43:00.000-07:002008-07-11T20:43:00.000-07:00ಶಾಂತಲಾ ಭಂಡಿಯವರಿಗೆ ವಂದನೆಗಳು<BR/>ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಅದೆಲ್ಲಿಂದಲೋ ಹೊಸ ಉತ್ಸಾಹ ಬಂದಂತೆ ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದೀರಿ ಮತ್ತು ನಿಜಕ್ಕೂ ತುಂಬ ಸೊಗಸಾದ ಬರಹಗಳು ಮೂಡಿ ಬರುತ್ತಿವೆ. ಕಡಗೋಲ ಕಸಿದುಕೊಂಡ ಕೃಷ್ಣ, ಸ್ನಾಕ್ ಟೈಮ್ ಮತ್ತು ಈ ಹೊಸ ಕವಿತೆಗಳು ಸೊಗಸಾಗಿವೆ. ಹಾಗೇ ಇದರ ಹಿಂದಿರುವ ಪುಟ್ಟ ಬರಹ ಕೂಡ.<BR/>ಕವಿತೆಯನ್ನು ಸದಾ ಬರೆಯಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೊಂದು ಕಾಲಾವಧಿ, ಸ್ಪೂರ್ತಿಕೇಂದ್ರ ಮತ್ತು ಹುರುಪಿನ ಮನಸ್ಥಿತಿ ಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಹುರುಪು ಅಂದ್ರೆ ಸಂತೋಷದ ಅಂಥೇನೂ ಅಂತ ಕವಿತೆ ಬರೆಯುವ ಹುರುಪು, ವಿಷಾದದಲ್ಲೂ ಅದು ಹುಟ್ಟಬಹುದು. ಅಂಥ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಒಂದಷ್ಟು ಕವಿತೆಗಳನ್ನು ಬರೆದುಬಿಡಬೇಕು. ನೀವೀಗ ಕವಿತೆಗೆ ಸಿದ್ಧರಾಗಿರುವಂತಿದೆ. ಒಂದಷ್ಟು ಕವಿತೆಗಳನ್ನು ಬರೆದು ಒಂದು ಸಂಕಲನ ತಂದುಬಿಡಿರಲ್ಲ. <BR/>ಥ್ಯಾಂಕ್ಯೂ . ಇಷ್ಟವಾಗಿಸಿದ ಕವಿತೆಗಳಿಗೆ<BR/>ಜೋಗಿಯಾಮಿನಿhttp://www.blogger.com/profile/06942126097790758668noreply@blogger.com