May 3, 2009

ಕನಸುಗಳ ನೆನಪು

ಸುಮಾರು ಆರು ತಿಂಗಳಿನಷ್ಟು ಹಿಂದೆಯೇ ನಡೆದದ್ದಿದು.
ನಾನು ಸಾಹಿತಿಯೊಬ್ಬರ ಕಾರಿನ ಡ್ರೈವರ್ ಆಗಿದ್ದೆ. ಸಾಹಿತಿಗಳು ಬಂದು 'ಏನೋ ಹೇಳ್ತೀನಿ ಟೈಪ್ ಮಾಡು, ಯಾಕೋ ಟೈಪ್ ಮಾಡೋಕ್ ಆಗ್ತಿಲ್ಲ' ಅಂದರು. ‘ಸರಿ ಸಾರ್, ಟೈಪ್ ಮಾಡಿಕೊಡ್ತೀನಿ’ ಅಂತ ಟೈಪ್ ಮಾಡೋಕೆ ಶುರು ಮಾಡಿದೆ. ಸಾಹಿತಿಗಳು ತುಂಬ ಫಾಸ್ಟಾಗಿ ಹೇಳಿದ್ದರಿಂದ ಅವರು ಹೇಳಿದ್ದನ್ನೆಲ್ಲ ಟೈಪ್ ಮಾಡೋಕೆ ಆಗ್ಲಿಲ್ಲ ನನ್ ಹತ್ರ. ನಾನು ತುಂಬ ಸ್ಲೋ ಟೈಪ್ ಮಾಡಿದ್ದರಿಂದ ಸಾಹಿತಿಗಳಿಗೆ ಬೇಸರವಾಗಿ ತಾವೇ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸರಸರನೆ ಟೈಪ್ ಮಾಡಿಕೊಂಡ್ರು.
ಅಬ್ಬಾ! ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಎಚ್ಚರವಾಯ್ತು! ಕನಸು ಅಂತ ಗೊತ್ತಾದಾಗ ಎಷ್ಟು ನಿರಾಳವಾಗತ್ತಲ್ವ?

**********


ಸ್ವಲ್ಪ ದಿನಗಳ ನಂತರದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಂದು ಕನಸು ಬಿದ್ದಿತ್ತು. ನನ್ನದೊಂದು ಕಥಾಸಂಕಲನ ಬಿಡುಗಡೆ ಸಮಾರಂಭ. ಹಾಲ್ ಅಲ್ಲಿ ನಾವೊಂದಿಷ್ಟು ಕೆಲವೇ ಜನರು ಸೇರಿದ್ದೇವೆ. ನಾನು ಸಾಹಿತಿಯೊಬ್ಬರ ಹತ್ತಿರ ‘ಸಂಕಲನಕ್ಕೆ ನೀವೇ ಮುನ್ನುಡಿ ಬರೆಯಬೇಕು ಸಾರ್’ ಅಂತ ಗೋಗರೆಯುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಅಲ್ಲಿಯೇ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದ ಮತ್ತೊಬ್ಬರು ಸಾಹಿತಿಗಳು ‘ನಾನೇ ಮುನ್ನುಡಿ, ಬೆನ್ನುಡಿ, ಎರಡನ್ನೂ ಬರೆಯೋದು’ ಅಂತ ಹೇಳ್ತಿದ್ದಾರೆ.
ಆ ಕಡೆ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮಮ್ಮ ಒಂದು ಟೇಬಲ್ ಮುಂದಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಖುರ್ಚಿಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದಾರೆ. ಪುಟ್ಟಪುಟ್ಟ ಕಾಗದದ ಚೀಟಿಯಲ್ಲಿ ಏನನ್ನೋ ಬರೆದು ಬರೆದು ಬಂದವರಿಗೆಲ್ಲ ಕೊಡ್ತಿದಾರೆ.
ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಎಚ್ಚರವಾಯ್ತು.

ಈ ಎರಡನೇ ಕನಸು ಬಿದ್ದಾಗ ಮಾತ್ರ ಎಚ್ಚರವಾದಾಗ ಸುಧಾರಿಸಿಕೊಳ್ಳೋಕೆ ಸುಮಾರು ಸಮಯವೇ ಬೇಕಾಯ್ತು. ಆದ್ರೆ ಆವತ್ತು ಇಡೀ ದಿನದಲ್ಲಿ ಈ ಕನಸು ನೆನಪಾಗಿ ನನ್ನಷ್ಟಕ್ಕೇ ನಕ್ಕಿದ್ದೇನೆ. ಮೂರ್ನಾಲ್ಕು ಬಾರಿ ಗೆಳೆಯನೊಂದಿಗೂ ಹೇಳಿ ನಕ್ಕಿದ್ದೇನೆ. ಇಷ್ಟು ದುಬಾರಿ ಕನಸು ಬಿದ್ದಿರುವುದನ್ನು ಬಾರಿ ಬಾರಿಗೆ ಹೇಳಿದರೆ ಯಾವ ಗೆಳೆಯ ತಾನೆ ಎಷ್ಟು ಬಾರಿ ನಕ್ಕಾನು!

ನನಗೆ ನಗು ಬಂದದ್ದು ಬೇರಾವುದಕ್ಕೂ ಅಲ್ಲ. ಎಷ್ಟು ವಿಚಿತ್ರ ಕನಸುಗಳು ಬೀಳುತ್ತವೆ ಅಂದ್ರೆ...ಅಬ್ಬಾ! ಪುಸ್ತಕ ಬಿಡುಗಡೆಯ ಸಮಾರಂಭದ ದಿನ ಸಮಾರಂಭದ ಹಾಲಿನಲ್ಲಿ ಅದೇ ಪುಸ್ತಕಕ್ಕೆ ಮುನ್ನುಡಿ ಬರೆಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ ನನ್ನನ್ನೇ ನೋಡಿ ನಂಗೆ ನಗು.

ನಮ್ಮಮ್ಮ ಅಲ್ಲಿ ಕೂತ್ಕೊಂಡು ಚೀಟಿಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಅದೇನನ್ನೋ ಬರೆದುಕೊಡ್ತಿದ್ದರಲ್ಲ, ಅದೇನಾಗಿರಬಹುದು ಅನ್ನೋ ಕುತೂಹಲ ಮಾತ್ರ ಇನ್ನೂ ಆಗಾಗ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಕಾಡತ್ತೆ. ‘ಖಂಡಿತ ಯಾರೂ ಈ ಪುಸ್ತಕ ತಗೋಬೇಡಿ’ ಅಂತ ಬರೆದುಕೊಟ್ಟಿರಬಹುದಾ? ಅಂತ ನನ್ನ ಸಂಶಯ. ಯಾಕೇಂದ್ರೆ ಜನರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಮೋಸವಾಗ್ಬಾರ್ದು ಅನ್ನೋ ನಮ್ಮಮ್ಮನ ಕಳಕಳಿ ನನ್ನ ಕನಸಲ್ಲಿಯೂ ಜಾಗೃತವಾಗಿರಬೇಕು.

ನಿನ್ನ ಪ್ರೀತಿಗೆ ಅದರ ರೀತಿಗೆ...

ಓದುವ ಹಂಬಲವೇ ಬರಹಕ್ಕೆ ಬೆಂಬಲವೇ ಸ್ವಾಗತ. ಅಪೇಕ್ಷೆಯಿರದ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹವೇ ವಂದನೆ. ಸಿಗದ ಉತ್ತರಕ್ಕೆ ಇರದ ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳೇ ನಿಮಗೂ.
ಪ್ರೋತ್ಸಾಹದ ಹೆಜ್ಜೆಗಳೇ ನಿಂತು ದಣಿವಾರಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ. ನೆನಪಿನ ಗಡಿಗೆಯೊಳಗೆ ಕನಸೆಂಬ ತಣ್ಣನೆಯ ನೀರನ್ನಿಟ್ಟು ನಡೆದುಬಿಟ್ಟಿರುತ್ತಾಳೆ. ಸಿಕ್ಕಿತ ನೀರು? ಇಲ್ಲಿ ಇಂಗಿಹೋದರೆ ನೀರು ತುಂಬಿಡಲು ಅವಳನ್ನೊಮ್ಮೆ ಕೂಗಿ, ಇಲ್ಲಿಟ್ಟ ಗಡಿಗೆ ಒಡೆದರೂ ಅವಳನ್ನೇ ಕೂಗಿ.

ತಣ್ಣಗೆ ಬೀಸುತ್ತಲಿರುವುದು ಕಲ್ಪನೆಯ ಗಾಳಿಯೇ? ಸಕಲವೂ ಇಲ್ಲಿ ನೆನಪು ಕನಸುಗಳ ನಡುವೆ. ಅಗೋ... ಅಲ್ಲಿ ಆ ಆಂತರ್ಯದ ನಡುವಣ ವಾಸ್ತವ ಸೇತುವೆಯೂ...

.