November 6, 2009

ಹಕ್ಕಿಹಾಡ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಲೋಸುಗ...

ದೂರದ ಮನೆಯ ಹಿಂದಿನ ಮರದ ಸುತ್ತ ಯಾವುದೋ ಪುಟ್ಟ ಹಕ್ಕಿಗಳು ಗಿರಿಗುಟ್ಟಿ ತಿರುಗುತ್ತಿವೆ. ನೋಡುತ್ತ ಕುಳಿತರೆ ಯಾವ ಕಥೆಗೂ ಸಾಟಿಯಿಲ್ಲದ ಚಿತ್ರವೊಂದು ಸುತ್ತ ತಿರುಗುತ್ತಿದೆ. ವಾತಾವರಣ ಒಮ್ಮೆ ಶುಭ್ರ, ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ನಿರಭ್ರ. ಸೂರ್ಯನಿಗೂ ಮರುಳು. ಒಮ್ಮೆ ಮನೆಯೆದುರು ಬಂದು ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ಮನೆಯಾಚೆ ಮರೆಯಾಗುವ ಮರುಳ. ಬಿಸಿಲು, ಮೋಡ ಎಲ್ಲವೂ ಜೊತೆಯಾಗಿವೆ. ಸುತ್ತೆಲ್ಲ ಬೆಳ್ಳನೆಯ ತಂಪು. ಚೆಂದದ ಕವಿತೆ ಹುಟ್ಟಬಹುದಿತ್ತು, ಈಗಿಲ್ಲೊಬ್ಬ ಒಳ್ಳೆಯ ಕವಿಯೂ ಇರಬೇಕಿತ್ತು. ದೂರದ ಮರದ ಹಕ್ಕಿ ಚಿಲಿಗುಟ್ಟುತ್ತಿದೆ, ಬರೆಯುವುದೇನು ಬಂತು ಹಾಡಿಯೇನು ಕೇಳು ಎನ್ನುವಂತೆ. ಹಕ್ಕಿಹಾಡ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಲೋಸುಗ ಈ ಪತ್ರ. ಇವಿಷ್ಟು ಬರೆಯದೇ ಇರಲಾಗಲಿಲ್ಲ.

October 17, 2009

ಭೂಹಣತೆಯೊಳಗೆ ಕುಡಿದೀಪ ಮಿನುಗಿ...

ಭೂಹಣತೆಯೊಳಗೆ ಕುಡಿದೀಪಗಳು ಮಿನುಗಿ
ಬೆಳಕಾಗಿ ಭೂರಮೆಯ ತನುಮನದ ಒಳಹೊರಗೆ
ನಾವು ಬೆಳಗೋಣ ತೈಲವೇ ನಾವಾಗಿ,
ಬತ್ತಿಯೇ ನಾವಾಗಿ, ದೀಪವೇ ನಾವಾಗಿ,
ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಬೆಳಕೂ ನಾವಾಗಿ
ಬೆಳಗೋಣ ಬನ್ನಿ ಭೂರಮೆಯನೆಲ್ಲ

ಎಲ್ಲರಿಗೂ ದೀಪಾವಳಿ ಹಬ್ಬದ ಶುಭಾಶಯಗಳು.
ಎಲ್ಲರಿಗೂ ದೀಪಾವಳಿಯು ಇನ್ನಷ್ಟು ಬೆಳಕು ಕೊಡಲಿ.

ವಂದನೆಗಳೊಂದಿಗೆ,
ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ,
-ಶಾಂತಲಾ ಭಂಡಿ.

October 2, 2009

ಹ್ಯಾಪಿ ಬರ್ಥ್ ಡೇ ಟು ಬ್ಲಾಗ್ ಮರಿ

ಗರಿಬಿಚ್ಚಿ, ಗರಿಗೆದರಿ, ಗರಿಮುರಿದು, ಗರಿಮುದುರಿ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದಿದ್ದ ಆ ಅಕ್ಷರಗಳಿಗೊಂದು ಗೂಡು ಬೇಕೆನಿಸಿದ್ದು ಈ ಬ್ಲಾಗಿನಿಂದ. ಗೂಡಾಗುವ ಬದಲು ಗರಿಬಿಚ್ಚಿದ ಬ್ಲಾಗು ಹಕ್ಕಿಯೇ ತಾನಾಯಿತು. ಅಕ್ಷರದ ಅಕ್ಕಿಯನ್ನೆಲ್ಲ ಹೆಕ್ಕಿ ಹೆಕ್ಕಿ ತಿಂದು ಹೊಟ್ಟೆತುಂಬಿಸಿಕೊಂಡು ಒಮ್ಮೆ ಹಾರಿತು, ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಮುದುಡಿ ಕುಳಿತಿತು. ಮೊಟ್ಟೆಯಿಡುವ ಬದಲು ತಾನೇ ಮರಿಯಾಯಿತು. ಬ್ಲಾಗ್ ಮರಿಯಾಯಿತು. ಹಾರುವುದನ್ನೇ ಮರೆತು ಹಾಡಿತು. ಹಾಡುವುದನ್ನೇ ಮರೆತು ನಲಿಯಿತು. ನಲಿಯುವುದನ್ನೇ ಮರೆತು ಸುಮ್ಮನಾಯಿತು. ಮತ್ತೆ ನಕ್ಕಿತು, ಅಳುವನ್ನೇ ಮರೆತಂತೆ. ಅತ್ತಿತು ನಕ್ಕೇ ಇಲ್ಲವೆಂಬಂತೆ. ಹೋಯಿತಾ ಹಾರಿ ಅಂತ ನೋಡುತ್ತಿರುವಂತೆ ಮತ್ತಿಲ್ಲೇ ಬಂದಿಳಿಯಿತು. ದೂರದೂರದಲ್ಲಿ
ಚಿಲಿಪಿಲಿಗುಡುತ್ತಿರುವವರನ್ನೇ ಕೂಗಿಕೂಗಿ ಕರೆಯುತ್ತಲಿತ್ತು. ಆ ದೂರದ ಚಿಲಿಪಿಲಿಗಳು ಸನಿಹವಾದವು. ಚೆಂದಚೆಂದದ ಸುಮಾರಷ್ಟು ಬೆಳಗನ್ನು ಕಾಣುತ್ತಿರುವಂತೆಯೇ ಸುತ್ತೆಲ್ಲ
ಚಿಲಿಪಿಲಿಯ ಗಾನ. ತನ್ನ ಕೂಗನ್ನೇ ತಾ ಮರೆತು ಚಿಲಿಪಿಲಿಯನಾಲಿಸುತ್ತ ಅತ್ತಿತ್ತ ನೋಡುತ್ತಿರುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ವರ್ಷಗಳೆರಡು ಕಳೆದುಹೋದವು ಬ್ಲಾಗ್ ಮರಿಗೆ. ನಿಮ್ಮಗಳ ಅಂಗಳದಲ್ಲಿ, ಅಂಗಳದ ಗಿಡದಲ್ಲಿ, ಗಿಡದ ಗೂಡಲ್ಲಿ, ಮನದಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಬ್ಲಾಗ್ ಮರಿ ಆಡುತ್ತ ಕಳೆದ ಎರಡುವರ್ಷ ತೀರ ಚಂದದ್ದು. ಹೇಳಲಾಗದ್ದು. ಬ್ಲಾಗ್ ಮರಿಯೊಡನೆ ಸುತ್ತುತ್ತಲಿರುವಾಗ ಸಿಕ್ಕಿದ ಎಲ್ಲ ಬಾಂಧವರಿಗೂ ಬೊಗಸೆಯೊಳಗಿಷ್ಟು ಪ್ರೀತಿ, ಮುಷ್ಠಿ ಮುಷ್ಠಿ ಮೊಗೆದಷ್ಟೂ ಮುಗಿಯದಷ್ಟು ನಿಮ್ಮಿಂದ ದಕ್ಕಿದ್ದು.


ಅಕ್ಟೋಬರ್ ಎರಡು ಗಾಂಧಿಜಯಂತಿ, ಲಾಲ್ ಬಹದ್ದೂರ್ ಜಯಂತಿಗಳ ಜೊತೆಗೆ ನನ್ನೀ ಬ್ಲಾಗ್ ಮರಿಗೂ ಹುಟ್ಟಿದದಿನ. (ಅಕ್ಟೋಬರ್-2) ಇಂದಿಗೆ ಈ ಬ್ಲಾಗ್ ಮರಿಗೆ ಎರಡುವರ್ಷ. ಮರಿಗೆ ಹೊಸಬಟ್ಟೆ ತೊಡಿಸಬೇಕಿತ್ತು, ತೊಡಿಸಿಯಾಯಿತು. ಕೇಕ್ ಕತ್ತರಿಸಬೇಕಿತ್ತು, ಕತ್ತರಿಸಬೇಕು. ಸುತ್ತೆಲ್ಲ ನೀವಿರಬೇಕು ಹರಸುತ್ತ ಹಾರೈಸುತ್ತ, ಹಾಡುತ್ತ. ನಿಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಬರುವ ಕಾಯುತ್ತ ನಿಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಬ್ಲಾಗ್ ಮರಿ ಬಾಗಿಲಲ್ಲೇ ಕುಳಿತಿದೆ. ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ನಾನೂ.


September 15, 2009

ಚೆಲುವೆಂಬ ಬಾಗಿಲ ಹಿಂದೆ...

ಬಾಗಿಲು ಬಡಿದ ಸದ್ದಿಗೆ ತೆರೆದ ಬಾಗಿಲನ್ನು ಹಿಂದೆತಳ್ಳಿ ಬಾಗಿಲ ಮುಂದೆ ನಿಂತಿದ್ದೇನೆ.
ಸಂಕೋಚ ಹೊತ್ತು ನಿಂತವಳು ಕೇಳುತ್ತಾಳೆ ‘ನಿನ್ನ ಮಗ ಯಾವ ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗ್ತಾನೆ?’ ಅವಳ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಒಂದು ಪದದ ಉತ್ತರವಿತ್ತು ಕಣ್ಣನ್ನೇ ಪ್ರಶ್ನೆಯಾಗಿಸಿಕೊಂಡು ನಿಂತಿದ್ದೇನೆ. ಒಳಕ್ಕೆ ಬಾ ಎನ್ನುವುದಕ್ಕೆ ನನಗವಳ ಪರಿಚಯವಿಲ್ಲ.
ಪರಿಚಯವಿರದೆಯೇ ಮನೆಯೆದುರು ಬಂದ ಅತಿಥಿಗಳ ಕರೆದು ಒಳಕೂರಿಸಿ ಆದರಿಸಿ ಆಮೇಲೆ ಪರಿಚಯಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಇದು ಕದಂಬರಾಳಿದ ಊರಲ್ಲ.
ನಿಂತಿದ್ದೇನೆ ಕಣ್ಣಾಳದಲ್ಲಿ ‘ನೀನ್ಯಾರು?’ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಯ ಹೊತ್ತು. ‘ನಾನು ಜಾಹ್ನವಿಯ ಅಮ್ಮ’ ಎನ್ನುತ್ತಾಳೆ ತಾನೇ.

ಜಾಹ್ನವಿ! ಜಾಹ್ನವಿ! ಇದು ನನಗೆ ಚಿರಪರಿಚಿತ ಹೆಸರು. ನನ್ನ ಬದುಕಿಗೊಂದು ಅರ್ಥಕೊಟ್ಟವನ ಅಮ್ಮನ ಹೆಸರು.
ಆ ಅಮ್ಮ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಸೋಫಾದಲ್ಲಿ ‘ಮಿಥುನ’ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿನ ಬುಚ್ಚಿಲಕ್ಷ್ಮಿ ಮತ್ತು ಅಪ್ಪಾದಾಸುವಿನ ಕತೆ ಓದುತ್ತಿದ್ದವಳೀಗ ಎದ್ದು ಬಾಗಿಲಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದಾಳೆ, ತನ್ನ ಹೆಸರಿನ ಹುಡುಗಿಯ ಅಮ್ಮನನ್ನು ನೋಡಲು.

ಯಾಕೋ ಇದೀಗ ಅಪರಿಚಿತಳು ಆತ್ಮೀಯಳಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ, ನನ್ನತ್ತೆಯ ಹೆಸರನ್ನೇ ಮಗಳಿಗಿಟ್ಟವಳಾಗಿದ್ದಕ್ಕಿರಬೇಕು. ಬಾ ಒಳಗೆ ಕುಳಿತುಕೋ ಎಂದರೆ ಬಾಗಿಲಾಚೆ ನಿಂತೇ ಇದ್ದಾಳೆ. ಮತ್ತೆ ಕೇಳುತ್ತಾಳೆ ‘ಕೆಲದಿನಗಳ ಹಿಂದೆ ಭಾರತದಿಂದ ಬಂದೆವು, ನಿನ್ನ ಮಗ ಹೋಗುವ ಶಾಲೆಗೇ ನನ್ನ ಮಗಳನ್ನೂ ಸೇರಿಸಿದ್ದೇವೆ. ನನಗೆ ಡ್ರೈವಿಂಗ್ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ನನ್ನ ಗಂಡ ನಮ್ಮ ಮಗಳನ್ನು ಶಾಲೆಗೆ ಬಿಟ್ಟುಬರುತ್ತಾನೆ. ದೂರದ ಆಫೀಸು ಅವನಿಗೆ. ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಮಗಳನ್ನು ಶಾಲೆಯಿಂದ ಕರೆತರುವುದು ಕಷ್ಟವಾಗ್ತಿದೆ.
ನೀನು ಹೇಗಿದ್ದರೂ ನಿನ್ನ ಮಗನ ಕರೆತರುವುದಕ್ಕೆ ಹೋಗ್ತೀಯಲ್ಲ, ದಿನಾ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಶಾಲೆಬಿಟ್ಟ ತಕ್ಷಣ ನನ್ನ ಮಗಳನ್ನೂ ಮನೆಗೆ ಕರಕೊಂಡು ಬರ್ತೀಯ ಪ್ಲೀಸ್?’ ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ.

ನನ್ನ ಒಂದುಪದದ ಮಾತನ್ನೀಗ ಉದ್ದವಾಗಿಸಲೇಬೇಕಿದೆ, ಎರಡು ಪದಗಳ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಲೇಬೇಕಾದ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಕೂಡ. ‘ಎಲ್ಲಿದೆ ನಿಮ್ಮನೆ?’
‘ಇಲ್ಲಿಯೇ, ಪಕ್ಕದ್ದು, ನಿಮ್ಮನೆಯಿಂದ ಮೂರನೆಯ ಮನೆ.’ ನನ್ನಿಂದಾಗದು ಅಂತ ಹೇಳುವುದಾದರೂ ಹೇಗೆ? ‘ಸರಿ’ ಎಂದಿದ್ದೇನೆ. ಅವಳು ಥ್ಯಾಂಕ್ಸ್ ಹೇಳುತ್ತ ಮನೆಯೆದುರಿಂದ ಮರೆಯಾಗುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ.
ಅಗೋ.. ಅಲ್ಲೇ ತಿರುವಿನಲ್ಲಿನ್ನು ಅವಳು ಮರೆಯಾಗುತ್ತಾಳೆ. ಏನೋ ಜ್ಞಾಪಕ ಬಂದಂತಾಗಿ ‘ಜಾಹ್ನವಿಯ ಕ್ಲಾಸ್ ರೂಮ್ ನಂಬರ್!’ ಎನ್ನುತ್ತೇನೆ . ‘ರೂ ನಂಬರ್ 66’ ಎಂದವಳೀಗ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಮರೆಯಾಗುತ್ತಾಳೆ. ಬಾಗಿಲನ್ನು ಮುಂದಕ್ಕೆ ತಳ್ಳಿ ನಾನೀಗ ಬಾಗಿಲಿಗೆ ಬೆನ್ನು ಹಾಕುತ್ತೇನೆ.
ನಾನು ಒಳಕ್ಕೆ ಬರುವುದನ್ನೇ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದವರಂತೆ ಕುಳಿತ ಅತ್ತೆ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ ‘ಇಲ್ಲೂ ಒಬ್ಬಳು ನನ್ನ ಹೆಸರವಳೇ ಇದ್ದಾಳೆಂದರೆ ಖುಷಿಯಾಯಿತು’ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ‘ನನಗೂ’ ಎಂಬಂತೆ ಅವರ ಮುಖ ನೋಡುತ್ತೇನೆ. ಕಣ್ಣಿನ ಭಾಷೆ, ಮುಖದ ಭಾವದೊಳಗೇ ಉತ್ತರ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುವುದೀಗ ಅತ್ತೆಗೂ ಅಭ್ಯಾಸವಾಗಿದೆ. ಮುಗುಳ್ನಕ್ಕು ಪುಸ್ತಕದೊಳಗೆ ಕಣ್ಣಿಡುತ್ತಾರೆ.

****************

ಮಗನನ್ನು ಕ್ಲಾಸ್ ಬಿಟ್ಟ ತಕ್ಷಣ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಇದೀಗ ಕ್ಲಾಸ್ ರೂಮ್ ನಂಬರ್ 66 ಎದುರು ನಿಂತಿದ್ದೇನೆ.
ಮಗ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾನೆ ‘ಅವಳೇಮ್ಮಾ ಜಾಹ್ನವಿ, ಪಿಂಕ್ ಶರ್ಟ್ ಹಾಕಿದ್ದಾಳಲ್ಲ, ಅವಳೇ’ ಅಂತ. ಪುಟ್ಟ ಹುಡುಗಿಯರು ತೊಡುವ ಬಣ್ಣಗಳಲ್ಲಿ ಪಿಂಕೇ ಹೆಚ್ಚು ಈ ದೇಶದಲ್ಲಿ. ನೀಲಿ ನೀಲಿಯವರೆಲ್ಲ ಪುಟ್ಟ ಹುಡುಗರು. ಅಲ್ಲಿರುವ ಎಂಟು ಹುಡುಗಿಯರಲ್ಲಿ ಪಿಂಕ್ ಶರ್ಟ್ ತೊಟ್ಟವಳನ್ನು ಹುಡುಕಬೇಕೀಗ. ಹೆಚ್ಚಿನವರೆಲ್ಲ ಪಿಂಕ್ ಶರ್ಟಿನವರೇ.

ಅಮ್ಮ ಕನ್ನಡಕ ಹಾಕಿದ್ದಾಳಲ್ಲ ಅವಳು ಜಾಹ್ನವಿ ಎನ್ನುತ್ತಾನೆ ಮಗ.
‘ಹಾಯ್ ಜಾಹ್ನವಿ...’ ಎನ್ನುತ್ತೇನೆ. ‘ಹಾಯ್’ ಎನ್ನುತ್ತಾಳೆ ಚುಟುಕಾಗಿ. ನನಗೊಬ್ಬಳು ಒಳ್ಳೆಯ ಜೊತೆಗಾತಿ ಎನ್ನಿಸುತ್ತದೆ. ಕೇಳಿದ್ದಕ್ಕಷ್ಟೇ ಸ್ಪಷ್ಟ ಚುಟುಕು ಉತ್ತರ ಕೊಡುವ ಮಿತಭಾಷೆಯ ಅವಳು ಇಷ್ಟವಾಗುತ್ತಾಳೆ. ಮಕ್ಕಳಿಬ್ಬರನ್ನೂ ಹಿಂದಿನ ಸೀಟಿಗೆ ಕೂರಿಸಿ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಬಂದು ಕುಳಿತು ಸೀಟ್ ಬೆಲ್ಟ್ ಹಾಕಿ ಕಾರ್ ಸ್ಟಾರ್ಟ್ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ. ಮೊದಲ ದಿನ ಅವಳು ನನ್ನನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ, ಇನ್ನೊಂದೆರಡು ಮಾತನಾಡಿದರೆ ನಾಳೆಯಿಂದ ನನ್ನಷ್ಟಕ್ಕೆ ಡ್ರೈವ್ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದರೂ ಆದೀತು, ಇವತ್ತು ಅವಳನ್ನು ಇನ್ನೊಂದೆರಡು ವಾಕ್ಯ ಮಾತನಾಡಿಸುವ ಅನಿವಾರ್ಯತೆಯಿದೆ ಅನ್ನಿಸುತ್ತದೆ.

ಡ್ರೈವ್ ಮಾಡುತ್ತ ಹಿಂದಿರುಗಲಾರದೇ ಮುಂದೆ ನೋಡುತ್ತಲೆ ಹಿಂದಿನ ಸೀಟಲ್ಲಿದ್ದವಳನ್ನು ಮಾತನಾಡಿಸುತ್ತೇನೆ. ‘ಹಾಯ್ ಜಾಹ್ನವಿ....ನಿನ್ನ ಕ್ಲಾಸ್ ಟೀಚರ್ ಯಾರು?’ ಎನ್ನುತ್ತೇನೆ. ಸರಿಯಾಗಿ ನನ್ನ ಹಿಂದೆ ಕುಳಿತ ಆ ಪುಟ್ಟ ಹುಡುಗಿ ಮಾತನಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಮತ್ತೆ ಕೇಳುತ್ತೇನೆ.

‘ಹಾಯ್ ಜಾಹ್ನವಿ....ನಿನ್ನ ಕ್ಲಾಸ್ ಟೀಚರ್ ಯಾರು?’

ಅವಳು ಉತ್ತರಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ.

ಮತ್ತೆ ಕೇಳುತ್ತೇನೆ ನಿಧಾನಕ್ಕೆ ‘ಹಾಯ್ ಜಾಹ್ನವಿ....ನಿನ್ನ ಕ್ಲಾಸ್ ಟೀಚರ್ ಯಾರು?’
ಸುಮಾರು ನಾಲ್ಕೈದು ಬಾರಿ ಕೇಳುತ್ತೇನೆ. ಆದರೂ ಅವಳ್ಯಾಕೋ ಉತ್ತರಿಸುತ್ತಲೇ ಇಲ್ಲ.

ಸ್ವಲ್ಪವೇ ಕತ್ತನ್ನು ಹಿಂದಕ್ಕೆ ತಿರುಗಿಸಿ ನೋಡಿದರೆ ಮಗನ ಮುಖ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ. ಸರಿಯಾಗಿ ನನ್ನ ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಕುಳಿತವಳ ಮುಖ ನನಗೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ. ಮಗನನ್ನು ಕೇಳುತ್ತೇನೆ ‘ಪುಟ್ಟಾ..ಜಾಹ್ನವಿ ಏನು ಮಾಡ್ತಿದ್ದಾಳೆ?’ ಅಂತ. ‘ಅಮ್ಮ ಅವಳು ನನ್ನ ಮುಖ ನೋಡುತ್ತ ನಗುತ್ತ ಸುಮ್ಮನೆ ಇದ್ದಾಳೆ. ಅವಳಿಗೆ ನೀನು ಹೇಳಿದ್ದು ಕೇಳಿಸುತ್ತಿಲ್ಲಾಮ್ಮ, ಅವಳಿಗೆ ಕಿವಿ ಕೇಳಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಅವಳೊಡನೆ ಮಾತಾಡುವಾಗ ಅವಳೆದುರು ನಿಂತು ಮಾತನಾಡುತ್ತೀಯ ಪ್ಲೀಸ್, ಆಗ ಅವಳಿಗೆ ನೀನು ಹೇಳಿದ್ದು ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆ ಅಂತ ಅವರಮ್ಮ ನಿನ್ನೆ ನನಗೆ ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ, ನಾನು ಹಾಗೆಯೇ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ, ನೀನೂ ಹಾಗೆಯೇ ಮಾಡ್ತೀಯಾಮ್ಮಾ?’ ಅಂತ ಮಗ ಹೇಳಿದಾಗ ಒಮ್ಮೆಲೇ ಕಣ್ಣೊಳಗೆ ಒರತೆಯೆದ್ದು ಬಂದಂತೆ ಗಂಟಲಾಳದಿಂದ. ಎದುರಿಗೆ ಗ್ರೀನ್ ಸಿಗ್ನಲ್ ,
ಕಣ್ಣೊಳಗೆ ಮುನ್ನಡೆಸಲಾಗದಷ್ಟು ತೇವಮುಸುಕು.

ಮನೆ ತಲುಪಿದಾಗ ಅವರಮ್ಮ ಅಲ್ಲೇ ಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದಾರೆ. ಈ ತಾಯಿಯ ಎದುರು ಯಾವತ್ತೂ ಯಾರ ಕಿವಿಯ ಬಗ್ಗೆಯೂ ಮಾತನಾಡಲೇಬಾರದೂಂತ ನಾನು ನಿಶ್ಚಯಿಸಿದ ಹಾಗಿದೆ. ‘ನಿನ್ನ ಮಗಳಿನ ಕಣ್ಣು ತುಂಬ ಸುಂದರವಾಗಿದೆ, ಆ ರೆಪ್ಪೆಗಳನ್ನು ನೋಡು, ಊದ್ದಕ್ಕೆ’ ಅಂತ ಮಾತು ಮುಗಿಸಿದೆ. ‘ತುಂಬ ದೂರ ನಿಂತಿದ್ದೀಯ, ಇನ್ನೂ ಹತ್ತಿರಕ್ಕೆ ಬಂದು ಹೇಳು, ನೀನು ಮಾತನಾಡುವಾಗ ನಿನ್ನ ತುಟಿಗಳ ಚಲನೆ ನನ್ನ ಮಗಳಿಗೂ ಕಾಣಿಸಿದರೆ ಅವಳೇ ನಿನಗೆ ಥ್ಯಾಂಕ್ಸ್ ಹೇಳುತ್ತಾಳೆ’ ಎನ್ನುತ್ತಾಳೆ ಜಾಹ್ನವಿಯ ಅಮ್ಮ.


ಹಾಗಾದರೆ ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ನಾನು ಕಣ್ಣುಗಳ ಬಗ್ಗೆಯೂ ಮಾತನಾಡುವ ಹಾಗಿಲ್ಲ ಆ ತಾಯಿಯ ಮುಂದೆ. ನಿರ್ಧರಿಸಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ.

August 31, 2009

ಕನ್ನಡಿಯೊಳಗಿನ ಗಂಟು ಕದ್ದವರಿಗೆ...

ಗುಂಪಿನಲ್ಲೂ ಏಕಾಂತವಾಗಿರುವವರನ್ನು
ಕಂಡು ಕದ್ದುನುಡಿವ
ತತ್ವಜ್ಣಾನಿಗಳನ್ನು
ಯಾವತ್ತೋ ಕ್ಷಮಿಸಿಯಾಗಿದೆ
ಕ್ಷಮೆಯ ಬಣ್ಣವೇ ತಂಪು
ಸುತ್ತಲೂ ತಂಪೇ
ತಣ್ಣಗೆ
ಅದೇ ಸದಾ ಒಳಿತು

ಒಂದಿಷ್ಟು ಕದ್ದದ್ದು ಕದ್ದ ಹಾಗೇ
ಹಸಿಹಸಿಯೇ
ಸಹಿ ಮಾತ್ರ ಸ್ವಂತದ್ದು
ಯಾರದ್ದೋ ಮಾರ್ಕ್ಸ್ ಕಾರ್ಡಿಗೆ
ಸ್ವಂತ ಹೆಸರು
ಯಾರೋ ಬಿಡಿಸಿದ ಚಿತ್ರಕ್ಕೆ
ಪೌಡರು ಬಳಿಯುವ ಕೆಲಸ
ಸುಮಾರೇ ಅನುಭವ ಬೇಕು
ಮೇಲಿಂದ ಬಳಿದ ಪೌಡರು
ತಣ್ಣನೆಯ ಗಾಳಿಸಾಕು

ಹಳೇ ಹವ್ಯಾಸ
ನಾಳೆಬಿಟ್ಟರೂ
ಇವತ್ತು ಸಿಕ್ಕ ಬಿರುದು
ಖಾಯಮ್

ಕದ್ದಿದ್ದು ಅಕ್ಷಯ ಪಾತ್ರೆಯೊಳಗಿಂದ
ಕದ್ದಷ್ಟೂ ಒಳಿತೇ
ಖಾಲಿಯಾಗದ್ದು
ಆದರೂ ಒಂದು ತಣ್ಣನೆಯ ಹಾರೈಕೆ
ಕದಿಯುವಾಗ ಮಾತ್ರ
ದಯವಿಟ್ಟು ಜೋಪಾನ
ಗೊತ್ತಿರಬೇಕಲ್ಲ
ಅಡಿಕೆ ಕದ್ದ ಮಾನ...

July 11, 2009

ಹಕ್ಕಿಗರಿಯಂತೆ ಹಾರಿ ಸೇರಲಿ...

ಸ್ವಲ್ಪ ಇರು , ನಿನ್ನ ಪತ್ರಕ್ಕೆ ನನ್ನ ಉತ್ತರ ಯಾಕಿಲ್ಲ ಅಂತ ನಿನಗೆ ಹೇಳಿಬಿಡುತ್ತೇನೆ. ಆವತ್ತು ಬೆಳಗಾಯಿತಾ... ಬೆಳಗಿನಲ್ಲೇನಿದೆ ವಿಶೇಷ ಅಂತ ಕೇಳುವುದು ಬೇಡ. ಬೆಳಗಾಯಿತು ಅಷ್ಟೇ... ಅಂತ ಹೇಳಿಬಿಡಲಿಕ್ಕಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಸೂರ್ಯ ಬಂದ ಬೆಳಗಾಯಿತು. ಅಷ್ಟೇನಾ ಬೆಳಗು? ಹೋಗಲಿಬಿಡು, ಬೆಳಗಾದರೆ ಬರುತ್ತಾನಲ್ಲ ಈ ಸೂರ್ಯ, ಇವನಿಗಿಂತ ನನಗೆ ಚಂದ್ರ ಇಷ್ಟವಾಗುತ್ತಾನೆ. ಯಾಕೇಂತ ಕೇಳು, ಹೇಳುತ್ತೇನೆ. ಈ ಸೂರ್ಯ ಹಗಲಿಗೆ ಬರುತ್ತಾನೆ. ಕತ್ತಲಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಕಾಣೆಯಾಗುತ್ತಾನೆ! ಚಂದಿರನಾದರೆ ಹಾಗಲ್ಲ ನೋಡು, ಕತ್ತಲೆಯ ರಾತ್ರಿಗೆ ಬೆಳಕಾಗಿ ಬರುತ್ತಾನೆ. ಅದಕ್ಕೆ ನನಗವನು ಇಷ್ಟ. ತಾರೆಗಳನ್ನ ಹರವಿಕೊಂಡು ಅಂಗಡಿ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಕುಳಿತಿದ್ದ ಚಂದಿರನ ಅರ್ಧ ಭಾಗ ಕಿಟಕಿಯ ಪರದೆಯೊಳಗಿಂದಾಚೆ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತಾ...ನೋಡುತ್ತ ನಿದ್ರೆ ಹೋಗೋಣವೆಂದರೆ ನಿದ್ರೆ ಬಾರದೇ ಇರುವ ಹಾಗಿನಂತದ್ದೇ ಕನಸು.

ಬೆಳಗಾಯಿತು. ಗಳಿಗೆ ಸರಿಯುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಅವರೆಲ್ಲ ಬರುವವರಿದ್ದರು. ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಹಾರಿಕೊಂಡು ಬರುವವರಿದ್ದರು. ಅವರು ಭೂಮಿಗೆ ಇಳಿಯುವ ಗಳಿಗೆಗಾಗಿ ನಾನು ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದೆ. ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿದ್ದವರೇ ಆಗಸದಲ್ಲಿ ಹಾರಿಬರುವ ಕ್ಷಣಕ್ಕಾಗಿ ಕಾಯುವ ಗಳಿಗೆಯೇ ಈಷ್ಟುದ್ದವಾಗಿರುವಾಗ ಭೂಮಿಗೆ ಹೊಸತಾಗಿ ಕಾಲಿಡುವ ಚಿಲುಮೆಗೆ ಕಾಯುತ್ತ ಕುಳಿತ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮಂದಿರು ಕಾಯುತ್ತ ಕಳೆವ ಆ ಗಳಿಗೆ ಇನ್ನೆಷ್ಟುದ್ದವೋ ಅಂತೆಲ್ಲ ಅಸಂಗತ ಯೋಚನೆಗಳ ನಡುವೆ ದಾಲ್ ಮಾಡಲಿಕ್ಕಾಗಿ ತೊಳೆದ ತೊಗರಿಬೇಳೆಗಿಷ್ಟು ಹೆಸರು ಬೇಳೆ ಸೇರಿಸಿ ಕುಕ್ಕರ್ ಇಟ್ಟೆ. ಈವತ್ತು ಕುಕ್ಕರ್ ಸಹ ಕೂಗಲಿಕ್ಕೆ ತಡ ಮಾಡುತ್ತಿದೆ. ಅದಕ್ಕೂ ಗೊತ್ತಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದೆ ಯಾರೋ ಬರಲಿದ್ದಾರೆ ಅಂತ. ಹನ್ನೆರಡುಗಂಟೆಯ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಅಮ್ಮ ಮಾಡಿದ ಸಕ್ಕರೆ ಒಬ್ಬಟ್ಟಿನ ಘಮ ಆವರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕೂ ಕುಕ್ಕರ್ ಕೂಗುವುದಕ್ಕೂ ಸರಿಯಾಯಿತು. ಅಂದರೆ? ಬರುವವರಿದ್ದರಲ್ಲ, ಅವರು ಬಂದೇಬಿಟ್ಟರು ಅಂತಲ್ಲ. ಭೂಮಿಗೆ ಇಳಿದಿರಬೇಕು. ಭೂಮಿಗೆ ಇಳಿದ ಮೇಲೂ ಅವರಿಳಿದ ಜಾಗಕ್ಕೆ ನಲವತ್ತು ಮೈಲಿ ದೂರದಲ್ಲಿ ನಾನು ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ನಾನಿರುವಲ್ಲಿಗೆ ಅವರು ಬರುವುದಕ್ಕೆ ಸ್ವಲ್ಪ ತಡವಿದೆ. ಬಂದವರು ಅಪ್ಪಾಮ್ಮ ಇರಬೇಕು ಎಂಬ ನಿನ್ನಾಲೋಚನೆ ಬದಿಗೊತ್ತಿ ಕೇಳು, ಬಂದವರು ಅಪ್ಪಾಮ್ಮ ಅಲ್ಲ, ಅತ್ತೆಮಾವ. ನೀನು ತಡಮಾಡಿದ್ದೇಕೆ, ಅವರಿಳಿದ ಜಾಗಕ್ಕೇ ನೀನು ಹೋಗಿ ಅವರನ್ನು ಬರಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬಹುದಿತ್ತಲ್ಲ! ಅಂತ ಕೇಳಿಬಿಡಬೇಡ. ಅವರು ಬರುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಸ್ಯಾನ್ ಫ್ರಾನ್ಸಿಸ್ಕೋ ಕಡೆಯಿಂದ ಬಂದ ಗಾಳಿಗೆ ನಮ್ಮನೆಯ ದೇವರದೀಪ ಆರಿಹೋಗದ ಹಾಗೆ ನಾನು ಕಾಯ್ದುಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದೆ. ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ. ಬಂದ ತಕ್ಷಣ ಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಸ್ವಾಗತಿಸುವ ಜವಾಬ್ಧಾರಿಯನ್ನು ಸುಮಾರು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆಯೇ ಕಲಿತುಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ.

ಅಲ್ಲಿಂದಿಲ್ಲಿಯ ತನಕ ಪ್ರೀತಿಯ ಹೊತ್ತು ಬಂದವರು ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದಾಗ ಸುಸ್ತಾಗಿದ್ದರು. ತಂದ ಪ್ರೀತಿಯೊಳಗೆ ಹಲಸು, ಮಾವು, ಸಾಟೆ, ಚಿಪ್ಸು, ಒಬ್ಬಟ್ಟುಗಳ ಪರಿಮಳವಿಟ್ಟು ತಂದಿದ್ದರು. ಅಮ್ಮ ತಾನು ಕಳಿಸಿದ ಸಾಂಬಾರ ಪುಡಿ, ಚಟ್ನಿಪುಡಿ, ಉಪ್ಪಿನಕಾಯಿ, ಮಾವಿನಕಾಯಿ ಕೆಂಪುಚಟ್ನಿಯ ಘಾಟು ಆರಿಸುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಅವೆಲ್ಲವುಗಳ ಮೇಲೆ ಸಿಹಿಸಕ್ಕರೆ ಒಬ್ಬಟ್ಟನ್ನಿಟ್ಟು ಅದರೊಳಗೆ ಬೊಗಸೆ ಪ್ರೀತಿಯ ಸುರುವಿ ಕಳಿಸಿದ್ದರಿರಬೇಕು. ಭಾರವೇ ಆಗಿತ್ತು.
ಅತ್ತೆಮಾವ ತಂದ ಹೊಸಸೀರೆಯ ಮಡಿಕೆ ಬಿಡಿಸಿದರೆ ಅಮ್ಮ ಕಳಿಸಿದ್ದನ್ನು ಉಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವುದಾವಾಗಲೆಂಬ ಚಿಂತೆ. ಅರ್ಧ ಬ್ಯಾಗಿನ ತುಂಬ ಹೊಸಪುಸ್ತಕದ್ದೇ ಘಮ.

ಘಮವಾರುವುದರೊಳಗೆ ಓದಿಬಿಡಬೇಕೆಂಬ ತವಕ. ಈಗಷ್ಟೇ ಕರಿದಿಟ್ಟ ಹಪ್ಪಳದ ಹಾಗೆ ಪ್ರತಿಪುಟವೂ ಗರಿಗರಿ.

ಇದೆಲ್ಲ ಖುಷಿ ನನ್ನದೇ ಅಂದುಕೊಳ್ಳುವಾಗ ಮತ್ತಿಷ್ಟು ಸಂಭ್ರಮ. ಒಂದಿಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ನಿನ್ನ ಮರೆತಿದ್ದು ಸುಳ್ಳಲ್ಲ. ನಿನ್ನನ್ನೇನು, ನನ್ನನ್ನೇ ಮರೆತಿದ್ದೆ. ಆ ಹೊತ್ತಿಗೆ ನೀನಿಲ್ಲದ್ದು ಒಳಿತೇ ಆಯಿತು. ಹೊಸಬಟ್ಟೆಗೆ, ಕುರುಕಲು ತಿಂಡಿಗೆಲ್ಲ ಖುಷಿಪಡುವುದನ್ನು ನೀ ಕಲಿತದ್ದು ಯಾವಾಗ ಅಂತ ನೀನು ನೊಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೆ. ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ಖುಷಿಪಡುವುದು ಕಲಿತಿದ್ದೂ ಆವತ್ತೇ, ಆವತ್ತೆಂದರೆ ಪುಟ್ಟ ಬೆರಳು ಮಡಚಿ ಒಂದು ಎರಡು ಎಣಿಸುವಾಗಲೇ ಕಲಿತಿದ್ದಿದು. ಇನ್ನೂ ಮರೆಯಲಿಕ್ಕಾಗಲೇ ಇಲ್ಲ ನೋಡು. ನನ್ನ ಖುಷಿಕಂಡು ಅವರಿಗೆಷ್ಟು ಖುಷಿಯಾಯಿತು ಗೊತ್ತ! ಇದ್ದ ಸುಸ್ತಿಗೆ ನಿದ್ರಿಸದೇ ನನ್ನನ್ನೇ ನೋಡಿದರು. ಅವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ನಾನು ನಿಧಾನಕ್ಕೆ ಒಳಗೆತ್ತಿಡುತ್ತಿದ್ದರೆ ಮನೆಯೊಳಗೆ ಹಬ್ಬ. ಅದರೆದುರು ಯಾವ ಚೌತಿಯೂ ಇರಲಿಲ್ಲ, ದೀಪಾವಳಿಯೂ ಇರಲಿಲ್ಲ.

ಇಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ನನ್ನ ಖುಷಿ ಹೇಳಿಮುಗಿವಷ್ಟಿಲ್ಲ. ಆದರೀಗ ಮುಗಿಸುತ್ತೇನೆ. ಮುನ್ನ ನಿನಗೊಂದು ವಿಷಯ ಹೇಳಬೇಕು. ನಿನ್ನ ಆಫೀಸಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದೆ. ನಿನ್ನ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ನೀನಿರಲಿಲ್ಲ. ಪಕ್ಕದ ಗೋಡೆಗೆ ನಾನು ಆನಿಸಿಟ್ಟು ಹೋಗಿದ್ದ ವಸ್ತು ಕಾಣಿಸದೇ ಸುತ್ತೆಲ್ಲ ತಡಕಾಡಬೇಕಾಯಿತು. ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಅದು ನೀನು ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುವ ಜಾಗದಲ್ಲಿದ್ದ ಟೇಬಲ್ಲಿಗಿದ್ದ ಡ್ರಾವರ್ ಎಳೆದಾಗ ಸಿಕ್ಕಿತು. ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೊರಡುವಾಗ ನಿನಗೆ ತಿಳಿಸಿ ಹೋಗೋಣವೆಂತಲೇ ನಿನಗಾಗೆ ಕಾದೆ. ತುಂಬ ಹೊತ್ತಾದರೂ ನೀನು ಬರಲೇ ಇಲ್ಲ. ಮತ್ತಷ್ಟು ಕಾಯುವುದಕ್ಕೆ ನನಗೆ ಪುರುಸೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ನಾನು ಬರೆದ ಅಕ್ಷರ ನಿನಗೆ ಅರ್ಥವಾಗದಿರಲಿ ಅಂತಲೇ ನಿನಗೆ ಅರ್ಥವಾಗದ, ಆದರೆ ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ ಭಾಷೆಯನ್ನೇ ಬಳಸಿ ನಾಲ್ಕುಸಾಲು ಬರೆದೆ. ಅಲ್ಲಿಯೇ ಟೇಬಲ್ ಮೇಲೆ ನಿದ್ರಿಸಿದ್ದ ನಿನ್ನ ಮೊಬೈಲ್ ಅಡಿಯ ಆಸರೆಯಾಗಿ ನನ್ನ ಪತ್ರ ಇಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ. ಹೇಗಾದರೂ ಓದುತ್ತೀಯ, ಅದನ್ನು ಓದಿ ಬ್ಲಾಗಿಗೆ ಬಂದೇ ಬರುತ್ತೀಯ, ಮತ್ತದೇ ಗುಂಡಗಿನ ನಿನಗರ್ಥವಾಗದ ಅಕ್ಷರಕ್ಕೆ ನಿನ್ನ ನಗು ಸಾಥ್ ಕೊಡುತ್ತದೆ. ಹಳೆ ಗೆಳೆಯರನ್ನು ಹುಡುಕು, ಅವರಲ್ಲಿ ನಿನಗಿದನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಸುವವರಿದ್ದಾರೆ. ಅರ್ಥವಾದರೆ ನೀನು ಉತ್ತರ ಬರೆಯುವುದಿಲ್ಲ. ಅರ್ಥವಾಗದ ಪಕ್ಷ ಕುತೂಹಲಕ್ಕಾದರೂ ಅದೇನು ಬರ್ದಿದೀಯ, ಎರೆಡೆರಡು ಸಲ ಓದಿದೆ, ಯಾಕೋ ಏಕಾಗ್ರತೆ ಬರ್ತಿಲ್ಲ, ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ಓದಿ ಬರೀತೀನಿ ಅಂತ ಬರೆದೇ ಬರೆಯುತ್ತೀಯ ಅದೇ ನಿನ್ನ ಭಾಷೆಯೊಳಗೆ.

ಮತ್ತೊಂದು ವಿಷಯ, ನಿನ್ನ ಆಫೀಸಿಗೆ ಬಂದರೆ ನನಗೆ ಒಳಗೆ ಪ್ರವೇಶ ಸಿಗುತ್ತಿಲ್ಲ, ಕೇವಲ ಆಹ್ವಾನಿತರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಪ್ರವೇಶ ಅಂತ ಬೋರ್ಡು ಬೇರೆ. ಹ್ಞಾ...ಇನ್ನೊಂದು ವಿಷಯ, ನಿನ್ನ ಆಫೀಸಿನಿಂದ ನನಗೊಂದು ಚೆಕ್ ಕಳಿಸಿದ್ದಾರೆ. ನನಗೆ ಖುಷಿಯಾಗಿದೆ. ಆ ಚೆಕ್ ಅನ್ನು ಬ್ಯಾಂಕಿಗೆ ಹಾಕಿಬರಲು
ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಪತ್ರ ಬರೆದಿದ್ದೇನೆ.

ಮತ್ತೊಂದು ವಿಷಯ ಏನು ಗೊತ್ತ, ಪುಟ್ಟದಾಗಿ ಹೇಳಬೇಕು. ಪಕ್ಕದಮನೆಯಲ್ಲಿನ ಕ್ಯಾಲೆಂಡರಿನಲ್ಲಿ ಕಳೆದ ತಿಂಗಳು ಹದಿನೈದಕ್ಕೇ ನಿಂತಿದ್ದ ಮಾರ್ಕು ಈ ತಿಂಗಳು ಇಪ್ಪತ್ತೈದಾದರೂ ಮಾರ್ಕು ಬಿದ್ದೇ ಇಲ್ಲ. ನಾನು ನಾಳೆ ಹೋಗಿ ಕಂಗ್ರಾಟ್ಸ್ ಹೇಳಿ ಬರಬೇಕೆಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ.

ಇನ್ನುಳಿದ ವಿಷಯ ದೊಡ್ಡದಾಗಿಯೇ ಓದಿಕೊಂಡರೂ ಪರವಾಗಿಲ್ಲ ಮೇಲಿನ ಒಂದು ಸಾಲನ್ನು ಮಾತ್ರ ಮನಸಿನಲ್ಲಿಯೇ ಓದಿಕೋ.

ಸ್ನೇಹಿತನೊಬ್ಬನಿಗೆ ಫೋನಾಯಿಸಿದ್ದೆ. ಹದಿನೈದು ದಿನದ ಹಿಂದೆ ಮಳೆಯೇ ಇಲ್ಲ ಅಂತ ಗೋಗರೆಯುತ್ತಿದ್ದವನೀಗ ‘ಅತೀವೃಷ್ಟಿ, ಅನಾವೃಷ್ಟಿ ಅಂತ ಅಜ್ಜಿಯ ಬಾಯಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದ್ದೆ, ಕಣ್ಣಾರೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಕಣೇ, ಭತ್ತದ ಗದ್ದೆಯ ಆಸೆ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದೇ ಆಯ್ತು, ಅಡಿಕೆ ಬೆಳೆ ಇರದಿದ್ದರೂ ಕೊಳೆಯಂತೂ ನಿಶ್ಚಿತ’ ಅಂದು ನಿಟ್ಟುಸಿರುಟ್ಟು ಫೋನಿಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ. ಸಂಕಟವಾಯಿತು. ಸಮಾಧಾನವೂ. ಆವತ್ತು ಅವನು ಪ್ರಪೋಸ್ ಮಾಡಿದ್ದಾಗ ನಾ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಿದ್ದರೆ ಅಪ್ಪ ‘ಗನಾ ಮಾಣಿ’ ಅಂತಂದು ಅವನಿಗೆ ಧಾರೆಯೆರೆದುಬಿಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಮಳೆಯಿಲ್ಲದಾಗ ಕಣ್ಣೊರೆಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ, ಮಳೆ ಬಂದಾಗ ನೆಲವೊರೆಸುತ್ತ ಕಳೆಯಬೇಕಿದ್ದ ಅವನ ಜೊತೆಯ ಜೀವನ ನನ್ನದಾಗಲಿಲ್ಲವಲ್ಲ ಅನ್ನುವ ಸ್ವಾರ್ಥ ಸಮಾಧಾನದಲ್ಲಿ ಫೋನಿಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ. ರಿಸೆಷನ್ನು ಮಣ್ಣು ಎಂಬೆಲ್ಲ ಘನ ವಿಷಯಗಳ ಮುಂದೆ ಮಾದ್ಯನ ಪುಟ್ಟಗದ್ದೆ ಖಾಲಿಬಿದ್ದಿರುವುದು ಮಾದ್ಯನ ಮನೆಯ ಊಟದಅಕ್ಕಿಡಬ್ಬಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಗೊತ್ತಿದೆ ಅಂತಲೂ ತಮ್ಮ ಮನೆಯ ಕೆಲಸದಾಳಿನ ಗೋಳು ಬಗೆದಿಟ್ಟಿದ್ದರೆದುರು ಅವನ ಕಷ್ಟ ದೊಡ್ಡದೆನಿಸಲಿಲ್ಲ.


ಬದುಕಿನೊಂದು ಸಾರ್ಥಕ್ಯವಾಗಿ ಎದುರಾಗಿ ನಿಲ್ಲುವ ಪ್ರತಿ ಗಳಿಗೆಯನ್ನೂ ಒಟ್ಟುಮಾಡಿ ಗಂಟು ಕಟ್ಟಿಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಮುಂದೆ ಮತ್ಯಾರಿಗಾದರೂ ಆದೀತೆಂಬ ಆಸೆಯಿಂದ.

ಇವತ್ತಿಗಂತೂ ಇದ್ದ ಸುಖ ಸಾಕು.

ಹೇಳಲಿಕ್ಕೆ ಇನ್ನಷ್ಟಿದೆ, ಸಮಯ ಸಿಕ್ಕಾಗ ಬರುತ್ತೇನೆ. ಅಲ್ಲಿಯತನಕ ಒಂದಿಷ್ಟು ವಿಶ್ರಾಂತಿ ನನಗೂ ನಿನಗೂ. ಅಲ್ಲಿ ಅಜ್ಜ ಬೇರುಗೂಡಿಯೇ ನೆಟ್ಟ ಜಾಜಿಹೂವಿನಗಿಡ ಬಾಡಿಹೋಗುತ್ತಿದೆಯಲ್ಲ ಅಂತ ಮರುಗುತ್ತಿದ್ದರೆ ಮೊಮ್ಮಗ ಬೀನ್ಸ್ ಬೀಜ ಬಿತ್ತಿ ಪಾಪ್ ಕಾರ್ನ್ ಬೆಳೆಯುವ ಹುನ್ನಾರದಲ್ಲಿದ್ದಾನೆ. ಇಂಥ ಹೊತ್ತುಗಳೆಲ್ಲ ನನ್ನೊಳಗಿನ ಮುಗುಳ್ನಗೆಯಾಗಿ ಮುಗಿದುಹೋಗುತ್ತಿವೆ.
ಇಲೆಕ್ಟ್ರಿಕ್ ಸ್ಟೋವಿಗೆ ಕೈಕೂತ ತಕ್ಷಣ ಒಂದೆರಡು ಲೋಟದಷ್ಟಾದರೂ ಬೇಳೆ ನೆನೆಸಿ ಹೋಳಿಗೆ ಮಾಡಿಬಿಡಬೇಕೆಂದು ಅತ್ತೆ ತುದಿಗಾಲಲ್ಲಿ ಕಡಲೆಬೇಳೆ ಡಬ್ಬಿಹಿಡಿದು ಒಲೆಮುಂದೆ ನಿಂತಿದ್ದಾರೆ. ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರೂ ಒಂದೊಂದು ಪಾತ್ರೆ ತೊಳೆದಿಟ್ಟು ಡಿಶ್ ವಾಷರ್ ಮಾತನಾಡುವುದನ್ನೇ ಬಿಟ್ಟಿದೆ.

ಹೇಳಲಿಕ್ಕೆ ಇನ್ನೇನಿದೆಬಿಡು. ಎಲ್ಲ ಇಂಥದ್ದೇ. ನಾನು ಹೇಳುವ ವಿಷಯ ನೀನು ಬಿಡಿಸಿಟ್ಟ ಚಿತ್ರದಷ್ಟು ಚೆಂದವೇನಲ್ಲ ಅಂತ ಗೊತ್ತಿದ್ದೂ ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿ ಬರೆದ ಪತ್ರವಿದು. ಅವರೆಲ್ಲ ಸಿಕ್ಕರೆ ಅವರಿಗೆ ಹೇಳಿಬಿಡು. ಅವಳ ಬ್ಲಾಗಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಗೆ ಉತ್ತರಿಸುವುದಕ್ಕಾದರೂ ಅವಳು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಬ್ಲಾಗಿಗೆ ಬಂದೇ ಬರುತ್ತಾಳೆ, ನಿಮ್ಮನ್ನೆಲ್ಲ ಅವಳು ಮರೆತಿಲ್ಲ ಅಂತ ದಯವಿಟ್ಟು ತಿಳಿಸಿಬಿಡು. ನಾನು ಬಿಜಿ ಇದ್ದೇನೆ ಅಂತ ಹೇಳಿಬಿಡಬೇಡ ಮತ್ತೆ. ನಾನು ಸೋಮಾರಿಯ ಹಾಗೆ ಸುಮ್ಮನಿದ್ದೇನೆ ಅಂತ ಸುಮಾರು ಜನರಿಗೆ ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಿದ್ದೇನೆ. ನೀನೂ ಹಾಗೆಯೇ ಹೇಳಿಬಿಡು. ನನ್ನೆದುರೀಗ ಚೆಂದದ ಹೊತ್ತುಗಳಿವೆ, ಕಳೆಯುವುದಕ್ಕೆ ಸಮಯ ಮಾತ್ರ ಇಲ್ಲ. ಎಲ್ಲಿಂದಾದರೂ ಸರಿ, ಒಂದಿಷ್ಟು ಹೊತ್ತನ್ನು ಕಳಿಸಿಕೊಡು. ಸಿಕ್ಕಾಗ ನಿನ್ನ ಹೊತ್ತನ್ನು ನಿನಗೆ ಮರಳಿಸುವ ಹೊಣೆ ನನ್ನದಾಗಿರಲಿ.

ಹೊತ್ತು ಸರಿದದ್ದೇ ಗೊತ್ತಾಗುವುದಿಲ್ಲ ನಿನಗೆ ಪತ್ರ ಬರೆಯಲು ಕುಳಿತರೆ. ನಾವು ಹೋದಾಗ ಕಂಡ ಗುಡ್ಡದ ಮೇಲೆ ಈಗಲೂ ಸ್ನೋ ಇದ್ದರೆ ಒಂದಿಷ್ಟು ನೋಡು. ಬಿಸಿಲಿಗೆ ಕರಗಿದ್ದರೆ ನಾನೇನು ಮಾಡಲಿಕ್ಕಾದೀತು!

ನನ್ನ ಪರಿಚಯವದವರು ಸಿಕ್ಕರೆ ಒಂದು ಸಾಲಿನ ಹಾಡು, ನೀನು ಹಾಡಿಬಿಡು. ಹೊಸತೇನಲ್ಲ, ಹಳೆಯದೇ. ಹಾಡಿದಷ್ಟೂ ಹೊಳಪು ಬರುವ ಕೆ.ಎಸ್. ನ ಅವರ ಹಾಡು. ಅವರೇ ಬರೆದದ್ದಂತೆ, ನಾನು ಆಗಾಗ ಹಾಡುತ್ತಿರುತ್ತೇನೆ.

‘ನಿನ್ನ ಪ್ರೀತಿಗೆ ಅದರ ರೀತಿಗೆ ಕಣ್ಣ ಹನಿಗಳೆ ಕಾಣಿಕೆ’

ಚೆಂದಿರನೇತಕೆ ನಿನಗೆ ತುಂಬ ಇಷ್ಟ ಅಂತ ಮತ್ತೆ ಕೇಳಬೇಡ, ಬೆಳದಿಂಗಳಾಗಿ ಬಂದುಬಿಡುತ್ತೇನೆ ನೋಡು. ಇದೊಂದು ಕರ್ರನೆಯ ಬೆಳದಿಂಗಳೆಂದು ನೀನು ನಗುವಾಗೆಲ್ಲ ನಾನು ಕೋಪ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದೇ ನೆನಪು, ಈಗನಿಸುತ್ತದೆ, ನಕ್ಕು ನಾನೂ ಬೆಳದಿಂಗಳಾಗಬಹುದಿತ್ತು ಅಂತ. ನಾನು ಮಾತನಾಡುವುದೇ ಹಾಗೆ. ಹಿಂದೊಮ್ಮೆ ‘ಹೂವಿನಗಿಡ ನೆಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ, ಹೂಬಿಟ್ಟಿದೆ’ ಅಂತ ನಿನ್ನ ಕರೆಸಿ ಮೆಣಸಿನ ಗಿಡದೊಳಗಿನ ಹೂ ತೋರಿಸಿದ್ದಕ್ಕೆ ನೀನು ಕೋಪಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೇಕೆಂಬುದೇ ನನಗಿನ್ನೂ ಅರ್ಥವಾಗದ ವಿಷಯ. ಮೆಣಸಿನ ಹೂವು ಹೂವಲ್ಲವ ಹಾಗಾದರೆ! ನೀನೆಂದ ಹಾಗೆ ಶತದಡ್ಡಿ ನಾನಲ್ಲ ಕಣೋ, ಅದು ನೀನು.
ಹಳೆಯದೆಲ್ಲ ಆಗಾಗ ನೆನೆಯುತ್ತಿರಬೇಕು ಅಂತ ನೀನು ಹೇಳಿದ್ದಕ್ಕೆ ನೀನು ಬರೆದ ಪತ್ರಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ನೀರಲ್ಲಿ ನೆನೆಸಿಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ. ಮೊಳಕೆಯೊಡೆದರೆ, ಸಸಿಯಾದರೆ ನಿನಗೂ ಕೊಡುತ್ತೇನೆ. ಇಲ್ಲವಾದರೆ ಹೇಗೂ ನಾಳೆಯ ದೋಸೆಗೆ ಇನ್ನೂ ಅಕ್ಕಿ ನೆನೆಸಿಲ್ಲ, ಅದನ್ನೇ ರುಬ್ಬುತ್ತೇನೆ.


ಮತ್ತೆ ಸಿಗುತ್ತೇನೋ.
ಈ ಕಾಗದವನ್ನು ಬರೆದು ನೀರಿನಲ್ಲಿ ತೇಲಿಬಿಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಅದು ಹಕ್ಕಿಗರಿಯಂತೆ ಹಾರಿ ನಿನ್ನ ಸೇರಲಿ ಅಂತೆಲ್ಲ ಹಳೇ ಸಿನೇಮಾ ಡೈಲಾಗು ಬಿಡಲು ನನ್ನಿಂದಾಗದು. ಒಂದಿಷ್ಟು ಗೀಚಿ ಈ ಪತ್ರವನ್ನು ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಹಾರಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ, ಹಕ್ಕಿಗರಿಯಂತಾದರೂ ಸರಿ, ಹೆಬ್ಬಾವಿನಂತಾದರೂ ಸರಿ. ಮೊದಲಿಗೆ ಇದು ನಿನ್ನ ಸೇರಲಿ, ಬಾಕಿ ವಿಷಯ ಮೊಕ್ತ.

ಇಂತಿ,
ಬೆಳದಿಂಗಳು.

June 4, 2009

ತುಳಸೀವನ

ಬರೆಯಬೇಕು. ಬರೆಯುವುದಕ್ಕೆ ತುಂಬ ಇದೆ. ಈ ವಾರದಲ್ಲಿ ಧನ್ಯವಾದ ಅರ್ಪಿಸಲಿಕ್ಕೇಂತಲೇ ಸುಮಾರು ಏಳೆಂಟು ಪತ್ರಗಳನ್ನಾದರೂ ಬರೆಯಬೇಕಿದೆ. ಏನಂತ ಬರೆಯುವುದು, ಎಲ್ಲಿಂದ ಶುರುಮಾಡುವುದು, ಯಾರಿಗೆ ಮೊದಲು ಪತ್ರ ಬರೆಯುವುದು, ಗೊತ್ತಾಗುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಸುಮ್ಮನೆ ಪ್ಯಾಟಿಯೋದ ಗಾಜಿನ ಬಾಗಿಲ ಬಳಿ ನಿಂತಿದ್ದೇನೆ. ಗಿಡಗಳೇ ಇಲ್ಲದ ಅಂಗಳದ ಮಣ್ಣಿನ ವಾಸನೆಯೂ ಬರಿತೇ ಬೋಳು. ಮೇಲಿನ ಅಡ್ಡಕಂಬದ ಮೂಲೆಗೆ ಪಾರಿವಾಳ ಜಾತಿಯ ಹಕ್ಕಿ ಗೂಡು ಕಟ್ಟಿ ಎರಡು ಮೊಟ್ಟೆಗಳ ಮೇಲೆ ತಾನೇ ಕೂತಿದೆ. ಮೂರ್ನಾಲ್ಕು ತಾಸುಗಳಿಗೊಮ್ಮೆ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಕೋನದಲ್ಲಿ ಕೂತು ಕಾವು ಕೊಡುತ್ತಿದೆಯಿರಬೇಕು. ಅದನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತ ಸುಮ್ಮನೆ ನಿಂತ ಮನಸ್ಸು ಮಾತ್ರ ವಸಂತೋತ್ಸವದಲ್ಲೇ ಇದೆ. ಗೆಳೆಯ ‘ಇತ್ತ ಬಾ ಸಾಕು’ ಅಂತ ಕರೆಯುತ್ತಾನೆ. ‘ಶ್... ಸುಮ್ಮನಿರು, ಪಾರಿವಾಳ ಗೂಡು ಕಟ್ಟಿದೆ’ ಅನ್ನುತ್ತೇನೆ. ‘ಈವತ್ತು ಗೂಡು ಕಟ್ಟಿದೆ, ಅದರೊಳಗೆ ಮೊಟ್ಟೆಯಿದೆ, ನಾಳೆ ಮರಿಯಾಗುತ್ತವೆ, ಚಿಲಿಪಿಲಿಗುಡುತ್ತವೆ, ನೀನು ಅದನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತ ಆ ಹಕ್ಕಿಗೂಡನ್ನೇ ತುಂಬ ಹಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಕೂರುತ್ತೀಯ. ನಾಳೆ ಅವು ಹಾರಿಹೋದ ಮೇಲೆ ನಿನ್ನ ಸಮಾಧಾನಿಸಲು ಯಾವ ಹಕ್ಕಿಯ ತರಬೇಕು ನಾನು?, ಸುಮ್ಮನೆ ಇತ್ತ ಬಾ’ ಅನ್ನುತ್ತಾನೆ. ಖಾಲಿಯ ಅಂಗಳತುಂಬಲು `ತುಳಸೀವನ' ಅರ್ಧ ಹಾದಿಯತನಕ ಬಂದಿದೆ. ನಾಳೆಯಾದರೂ ಸರಿ, ನಮ್ಮನೆಯ ಅಂಗಳಕ್ಕೆ ತಂದಿಡಬೇಕು ಅಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಒಳಗೆ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ.
ಅಮ್ಮನೂರಿಂದ ಬಂದಾಗಲೂ ಹೀಗೆಯೇ ಆಗಿತ್ತು. ಸ್ವಲ್ಪ ದಿನ ಬೇಕು ಸುಧಾರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು. ಯಾವುದಕ್ಕೂ ದೇಹಕ್ಕೂ ಮನಸಿಗೂ ಹಿಡಿದ ಜ್ವರದ ಸುಸ್ತು ಇಳಿಯಲಿ...

May 3, 2009

ಕನಸುಗಳ ನೆನಪು

ಸುಮಾರು ಆರು ತಿಂಗಳಿನಷ್ಟು ಹಿಂದೆಯೇ ನಡೆದದ್ದಿದು.
ನಾನು ಸಾಹಿತಿಯೊಬ್ಬರ ಕಾರಿನ ಡ್ರೈವರ್ ಆಗಿದ್ದೆ. ಸಾಹಿತಿಗಳು ಬಂದು 'ಏನೋ ಹೇಳ್ತೀನಿ ಟೈಪ್ ಮಾಡು, ಯಾಕೋ ಟೈಪ್ ಮಾಡೋಕ್ ಆಗ್ತಿಲ್ಲ' ಅಂದರು. ‘ಸರಿ ಸಾರ್, ಟೈಪ್ ಮಾಡಿಕೊಡ್ತೀನಿ’ ಅಂತ ಟೈಪ್ ಮಾಡೋಕೆ ಶುರು ಮಾಡಿದೆ. ಸಾಹಿತಿಗಳು ತುಂಬ ಫಾಸ್ಟಾಗಿ ಹೇಳಿದ್ದರಿಂದ ಅವರು ಹೇಳಿದ್ದನ್ನೆಲ್ಲ ಟೈಪ್ ಮಾಡೋಕೆ ಆಗ್ಲಿಲ್ಲ ನನ್ ಹತ್ರ. ನಾನು ತುಂಬ ಸ್ಲೋ ಟೈಪ್ ಮಾಡಿದ್ದರಿಂದ ಸಾಹಿತಿಗಳಿಗೆ ಬೇಸರವಾಗಿ ತಾವೇ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸರಸರನೆ ಟೈಪ್ ಮಾಡಿಕೊಂಡ್ರು.
ಅಬ್ಬಾ! ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಎಚ್ಚರವಾಯ್ತು! ಕನಸು ಅಂತ ಗೊತ್ತಾದಾಗ ಎಷ್ಟು ನಿರಾಳವಾಗತ್ತಲ್ವ?

**********


ಸ್ವಲ್ಪ ದಿನಗಳ ನಂತರದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಂದು ಕನಸು ಬಿದ್ದಿತ್ತು. ನನ್ನದೊಂದು ಕಥಾಸಂಕಲನ ಬಿಡುಗಡೆ ಸಮಾರಂಭ. ಹಾಲ್ ಅಲ್ಲಿ ನಾವೊಂದಿಷ್ಟು ಕೆಲವೇ ಜನರು ಸೇರಿದ್ದೇವೆ. ನಾನು ಸಾಹಿತಿಯೊಬ್ಬರ ಹತ್ತಿರ ‘ಸಂಕಲನಕ್ಕೆ ನೀವೇ ಮುನ್ನುಡಿ ಬರೆಯಬೇಕು ಸಾರ್’ ಅಂತ ಗೋಗರೆಯುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಅಲ್ಲಿಯೇ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದ ಮತ್ತೊಬ್ಬರು ಸಾಹಿತಿಗಳು ‘ನಾನೇ ಮುನ್ನುಡಿ, ಬೆನ್ನುಡಿ, ಎರಡನ್ನೂ ಬರೆಯೋದು’ ಅಂತ ಹೇಳ್ತಿದ್ದಾರೆ.
ಆ ಕಡೆ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮಮ್ಮ ಒಂದು ಟೇಬಲ್ ಮುಂದಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಖುರ್ಚಿಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದಾರೆ. ಪುಟ್ಟಪುಟ್ಟ ಕಾಗದದ ಚೀಟಿಯಲ್ಲಿ ಏನನ್ನೋ ಬರೆದು ಬರೆದು ಬಂದವರಿಗೆಲ್ಲ ಕೊಡ್ತಿದಾರೆ.
ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಎಚ್ಚರವಾಯ್ತು.

ಈ ಎರಡನೇ ಕನಸು ಬಿದ್ದಾಗ ಮಾತ್ರ ಎಚ್ಚರವಾದಾಗ ಸುಧಾರಿಸಿಕೊಳ್ಳೋಕೆ ಸುಮಾರು ಸಮಯವೇ ಬೇಕಾಯ್ತು. ಆದ್ರೆ ಆವತ್ತು ಇಡೀ ದಿನದಲ್ಲಿ ಈ ಕನಸು ನೆನಪಾಗಿ ನನ್ನಷ್ಟಕ್ಕೇ ನಕ್ಕಿದ್ದೇನೆ. ಮೂರ್ನಾಲ್ಕು ಬಾರಿ ಗೆಳೆಯನೊಂದಿಗೂ ಹೇಳಿ ನಕ್ಕಿದ್ದೇನೆ. ಇಷ್ಟು ದುಬಾರಿ ಕನಸು ಬಿದ್ದಿರುವುದನ್ನು ಬಾರಿ ಬಾರಿಗೆ ಹೇಳಿದರೆ ಯಾವ ಗೆಳೆಯ ತಾನೆ ಎಷ್ಟು ಬಾರಿ ನಕ್ಕಾನು!

ನನಗೆ ನಗು ಬಂದದ್ದು ಬೇರಾವುದಕ್ಕೂ ಅಲ್ಲ. ಎಷ್ಟು ವಿಚಿತ್ರ ಕನಸುಗಳು ಬೀಳುತ್ತವೆ ಅಂದ್ರೆ...ಅಬ್ಬಾ! ಪುಸ್ತಕ ಬಿಡುಗಡೆಯ ಸಮಾರಂಭದ ದಿನ ಸಮಾರಂಭದ ಹಾಲಿನಲ್ಲಿ ಅದೇ ಪುಸ್ತಕಕ್ಕೆ ಮುನ್ನುಡಿ ಬರೆಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ ನನ್ನನ್ನೇ ನೋಡಿ ನಂಗೆ ನಗು.

ನಮ್ಮಮ್ಮ ಅಲ್ಲಿ ಕೂತ್ಕೊಂಡು ಚೀಟಿಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಅದೇನನ್ನೋ ಬರೆದುಕೊಡ್ತಿದ್ದರಲ್ಲ, ಅದೇನಾಗಿರಬಹುದು ಅನ್ನೋ ಕುತೂಹಲ ಮಾತ್ರ ಇನ್ನೂ ಆಗಾಗ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಕಾಡತ್ತೆ. ‘ಖಂಡಿತ ಯಾರೂ ಈ ಪುಸ್ತಕ ತಗೋಬೇಡಿ’ ಅಂತ ಬರೆದುಕೊಟ್ಟಿರಬಹುದಾ? ಅಂತ ನನ್ನ ಸಂಶಯ. ಯಾಕೇಂದ್ರೆ ಜನರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಮೋಸವಾಗ್ಬಾರ್ದು ಅನ್ನೋ ನಮ್ಮಮ್ಮನ ಕಳಕಳಿ ನನ್ನ ಕನಸಲ್ಲಿಯೂ ಜಾಗೃತವಾಗಿರಬೇಕು.

April 23, 2009

ಸಾವಿರದ ಸಾಸಿವೆಯಲಿ ಸಾವಿರದೊಂದು...

ನಾನು ತುಂಬ ಅಂಟಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಆ ಕಣ್ಣುಗಳು ಮತ್ತೆ ನನಗೆ ಕಾಣಸಿಗುತ್ತಾವೆಂಬ ಭರವಸೆಯಿರಲಿಲ್ಲ. ಅಲೆಮಾರಿ ಕಣ್ಣು ಅವಿತಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವುದೆಂತು. ನನ್ನೆದುರು ಬಂತು.

‘ನೀನ್ಯಾರು?’ ಅಂತ ಕೇಳಿದರೆ...
‘ನಾನ್ಯಾರೆಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಉತ್ತರ ಹುಡುಕ ಹೊರಟ ಅಲೆಮಾರಿ ನಾನು. ನಾನೇ ತಿಳಿಯದ ನಾನು ನಾನು.’ ಗೌತಮ ಉತ್ತರಿಸಿದ್ದಿಷ್ಟು.

‘ ಓ ಅಲೆಮಾರಿ, ನಿನಗೆ ಹಾಡಲು ಬರತ್ತ?’ ಅಂತ ಕೇಳಿದರೆ...
"ನಿನ್ನ ಕಣ್ಣ ಕೊಳದ ಒಳಗೆ
ಕನಸ ಮೀನು ನನದು ಕಣೆ.
ಎದೆಯ ತುಂಬ ಅವಿತು ಕುಳಿತ
ನೂರು ಆಸೆ ನಿನದೆ ಕಣೆ
ಬಾಳ ತುಂಬ ಒಲವು ಸುರಿವ
ನವಿರು ನಂಟು ನಮದು ಕಣೆ"
ಅಂತ ತಾನೇ ಬರೆದಈ ಹಾಡನ್ನು ಹಾಡುವಾಗ ಆ ಕಣ್ಣುಗಳು ಯಾರನ್ನೋ ಅರಸುವಂತೆ ಭಾವಸ್ಫುರಿಸುತ್ತವೆ.

‘ನೀ ಬುದ್ಧನೇನೋ?’ ಅಂತ ಕೇಳಿದರೆ ಸಾವಿರದ ಮನೆಯ ಸಾಸಿವೆ ಕಾಳಿನ ಬಗ್ಗೆಯೂ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾನೆ.
‘ಬರೆಯೋಕೆ ಬರತ್ತೇನೋ ಗೌತಮ ಬುದ್ಧ?’ ಅಂತ ಕೇಳಿದರೆ...
"ಬರೆದಿಟ್ಟ ಕವನ ನೂರು
ಕವನಕೆ ಉಸಿರೇ ನೀನು
ಮೌನದ ಪ್ರಶ್ನೆ ಸಾಕಿನ್ನು
ಉತ್ತರಕೆ ಕಾದಿಹ ನಾನು" ಅಂತ ತಾನೇ ಬರೆದ ಈ ಹಾಡನ್ನು ಎಲ್ಲೋ ನೋಡುತ್ತ ಹಾಡುತ್ತಾನೆ.
ಇವ ಬುದ್ಧನಲ್ಲ, ಕಿಂದರಜೋಗಿಯೇನೋ ಅನಿಸಿಬಿಡುತ್ತದೆ.

ಇವ ಯಾರು ಅಂತ ದಯವಿಟ್ಟು ಕೇಳಬೇಡಿ. ಇವ ಯಾರು ಅಂತ ನನಗೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ನಾನು ಈ ಭುವಿಗೆ ಬಂದಹಾಗೆಯೇ ಇವನೂ ಬಂದಿರಬಹುದು. ವಯಸ್ಸಲ್ಲಿ ನನಗಿಂತ ಸಾಕಷ್ಟು ಚಿಕ್ಕವನಾದರೂ ದೊಡ್ದವನಿರಬೇಕು ಅಂತ ಮನಸು ಸುಮ್ಮ ಸುಮ್ಮನೆ ಹೇಳುತ್ತದೆ. ನಾನು ನಂಬುವುದಿಲ್ಲ.
‘ಖಾಲಿ ಬಿದ್ದ ನನ್ನೆರಡು ಬ್ಲಾಗುಗಳಿವೆ, ಒಂದರಲ್ಲಿ ಏನಾದರೂ ಗೀಚುತ್ತೀಯ?’ ಅಂತ ಕೇಳಿದೆ. ‘ನನಗೇನೂ ತೊಂದರೆ ಇಲ್ಲ, ಓದುವವರಿಗೆ ತೊಂದರೆಯಾಗಬಹುದು ಅಷ್ಟೇ.’ ಎನ್ನುತ್ತ ತಲೆಕೆರೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ‘ಇಲ್ಲ ಕಣೋ, ನಾ ಗೀಚಿದ್ದನ್ನೇ ಎಷ್ಟೆಲ್ಲ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಓದುತ್ತಾರೆ ಇವರೆಲ್ಲ, ನೀ ಬರೆದದ್ದನ್ನೂ ಸಹ ಹೇಗಿದ್ದರೂ ಒಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಂಥಹ ಹಿರಿಮೆ ಅವರದು’ ಅಂದೆ. ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡ.

ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ ನೀವುಗಳೇ...
ನಾನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಪ್ರೀತಿಸಿದ ಒಂದುಸಾಲಿಗಾಗಿ ಒಂದು ಬ್ಲಾಗನ್ನೇ ತೆರೆದಿಟ್ಟುಬಿಟ್ಟಿದ್ದೆ. ಅದನ್ನೀಗ ಅಲೆಮಾರಿಯೊಬ್ಬ ಮುಂದುವರೆಸುತ್ತಾನೆ. ‘ಅಲೆಮಾರಿಯ ಬರಹಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಮತ್ತಿವಳ ಬರಹಗಳನ್ನು ಅಲ್ಲಿಯೂ ಓದಬೇಕಾ?’ ಅಂತ ದಯಮಾಡಿ ಯೋಚಿಸಬೇಡಿ. ಭರವಸೆ ಕೊಡುತ್ತೇನೆ, ನಾನು ಇನ್ನುಮುಂದಲ್ಲಿ ಬರೆಯುವುದಿಲ್ಲ. ನಾನಾಯಿತು, ನನ್ನ ಪಾಡಾಯಿತು ಅಂತ ನನ್ನ ‘ನೆನಪು ಕನಸುಗಳ ನಡುವೆ’ ಇದ್ದುಬಿಡುತ್ತೇನೆ. ಅಲೆಮಾರಿ ಅಲೆಯುತ್ತ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬರಬಹುದೆಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೇ ನಾನಲ್ಲಿ ಬರೆದದ್ದನ್ನೆಲ್ಲ ಯಾವತ್ತೋ ಗುಡಿಸಿ ಒರೆಸಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ. ಇನ್ನಲ್ಲಿ ಅವನು ಬರೆಯುತ್ತಲಿರುತ್ತಾನೆ, ಅಲೆಯುತ್ತ ಎಲ್ಲಿ ನಡೆದರೂ ಮರಳಿ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಮರಳುತ್ತಾನೇನೋ ಎಂಬ ಭರವಸೆ ಅವನ ಮೇಲಿದೆ.

‘ಏನಪ್ಪಾ? ಇದೆಂಥ ಕತೆ? ಅಷ್ಟೆಲ್ಲ ಪ್ರೀತಿಸಿದ ಒಂದುಸಾಲಿಗಾಗಿ ತೆರೆದಿಟ್ಟ ಇಡಿಯ ಬ್ಲಾಗನ್ನು ಗೊತ್ತುಗುರಿಯಿಲ್ಲದ ಅಲೆಮಾರಿಗೆ ಕೊಟ್ಟುಬಿಟ್ಟಳಲ್ಲ! ಇವಳ್ಯಾವ ಸೀಮೆಯವಳು?’ ಅಂತ ಯೋಚಿಸ್ತಿದ್ದೀರ? ಅವನ್ಯಾರು ಅಂತ ನಾನು ಹೇಳದೇ ಇರುವ ಕಾರಣವಿಷ್ಟೇ. ಅವನಿನ್ನೂ ಚಿಕ್ಕವನು. ಅವನ್ಯಾರೆಂಬುದು ಇನ್ನೂ ಗೊತ್ತಾಗಬೇಕಿದೆ. ಅಷ್ಟರೊಳಗೆ ಅವನ್ಯಾರು ಅಂತ ನಾನು ನಿಮಗೆ ಹೇಳುವುದಾದರೂ ಏನನ್ನು?

ನಿಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಹಾರೈಕೆ, ಒಂದಿಷ್ಟು ಪ್ರೀತಿ, ಒಂದು ಹಿಡಿ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹವೇ ಸಾಕಾಗಬಹುದು ಅವನಿನ್ನು ಬರೆಯುವುದಕ್ಕೆ. ಅವನ ಹಾರೈಸುವಿರ?

ಅವನ ಬರಹಗಳನ್ನು ನಾನೂ ಓದಿಲ್ಲ. ಬೇರಿನ ಮೇಲಿಟ್ಟ ಪ್ರೀತಿಯೇ ಮೊಳಕೆಯ ಮೇಲೂ ಇರುವ ಹಾಗೆ. ಪ್ರೀತಿ, ಮಮತೆಯ ಜೊತೆ ಒಂದು ಭರವಸೆ. ಆ ಭರವಸೆ ಹುಸಿಯಾಗದಿರಲಿ. ಬುದ್ಧನಾಗದೆ, ಅಲೆಮಾರಿಯೂ ಅಲ್ಲದೆ ಅವನು ಗೌತಮನಾಗಿಯೇ ಗುರುತಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಿ ಎಂಬ ಹಾರೈಕೆಯೊಂದಿಗೆ...

ವಂದನೆಗಳೊಂದಿಗೆ,
ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ,
-ಶಾಂತಲಾ ಭಂಡಿ.

April 17, 2009

ಅಜ್ಜನಮನೆಗೆ ಹೋಗುವ ಬಸ್ಸು...

ಅರ್ಧಂಬರ್ಧ ಎಚ್ಚರ. ಅತ್ತೆ ಮಗೂನ ತೋರ್ಸಿ ನಿಮ್ಮಿಬ್ರುನ್ನೂ ಹೋಲ್ತಾನೆ ನನ್ನ ಮೊಮ್ಮಗ ಅಂದ್ರು. ಹಾಗೆ ಹೇಳುತ್ತಲೇ ನನ್ನ ಕೆನ್ನೆ ಸವರಿದ್ರು. ಅಮ್ಮ ಹಣೆ ನೇವರಿಸಿದ್ರು. ಸಣ್ಣಗೆ ನಕ್ಕೆ ಅನ್ಸತ್ತೆ, ನಿದ್ರೆ ಬಂತು.

ಇವತ್ತು ನಮ್ಮತ್ತೆಯ ಮೊಮ್ಮಗನ್ನ ಕೇಳಿದೆ ‘ಕನ್ನಡ ಓದೋಕೆ ಬರತ್ತ?’ ಅಂದೆ. ‘ಸಾರೀಮ್ಮಾ.. ಬರೋಲ್ಲ’ ಅಂದ. ಹಾಗಾದ್ರೆ ಆವತ್ತು ಅತ್ತೆ ಹೇಳಿದ್ದು ಸುಳ್ಳ? ಅಂವ ನಮ್ಮಿಬ್ರನ್ನೂ ಹೋಲ್ತಾನೆ ಅಂದ್ರೆ ಅವಗೆ ಕನ್ನಡ ಬರಬೇಕಿತ್ತು, ಯಾಕೇಂದ್ರೆ ನಮ್ಮಿಬ್ಬರಿಗೂ ಕನ್ನಡ ಬರುತ್ತಲ್ಲ! ಯೋಚನೆಗೆ ಬಿದ್ದೆ.

‘ಅಯ್ಯೋ...ಕನ್ನಡ ಓದೋಕೆ ಬರಲ್ಲ ಅಂದ್ರೆ ನಿಂಗೆ ಮುಂದೆ ತುಂಬ ಕಷ್ಟ ಇದೆ’ ಅಂದೆ. ‘ಹೌದಾಮ್ಮ?’ ಅಂದ. ‘ಹ್ಞೂ...ಅಜ್ಜನಮನೆಗೆ ಹೋಪ ಬಸ್ಸಿನ ಬೋರ್ಡು ಕನ್ನಡದಲ್ಲೇ ಇಪ್ಪದು...’ ಅಂದೆ. ಅವನಿಗೆ ತಲೆಬಿಸಿ ಶುರುವಾಯ್ತು. ಇನ್ನೊಂದೆರಡು ಜಾಸ್ತಿನೇ ಹುಳಬಿಡೋಣ ಅನ್ನಿಸಿ ಮತ್ತೆ ಅವನ ಮುಂದೆ ಪಟ್ಟಾಗಿ ಕೂತೆ. ‘ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ..ನೋಡು ಈವಾಗ...ಯಾರಾದ್ರೂ ಬಂದೂ ನಿನ್ನ ಮಾತೃಭಾಷೆ ಯಾವುದು ಅಂತ ಕೇಳಿದ್ರೆ ನೀನೇನು ಹೇಳ್ತೀಯ?’ ಅಂದೆ. ‘ಹಾಗಂದ್ರೇನಮ್ಮಾ..?’ ಬಂತು ಪ್ರಶ್ನೆ. ‘ಹಾಗಂದ್ರೆ....ಮದರ್ ಟಂಗ್’ ಅಂದೆ. ‘ನೀನು ದೊಡ್ಡವನಾದ್ಮೇಲೆ ನಿನಗೇ ಅನ್ನಿಸ್ಬಾರ್ದು ಅಲ್ವ? ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ, ಅಜ್ಜಿ, ತಾತ ಎಲ್ರೂ ಮಾತಾಡ್ತಿದ್ದ ಭಾಷೆ ನಿಂಗೆ ಓದೋಕೆ ಬರೋಲ್ಲ ಅನ್ನಿಸಿದ್ರೆ ನಿಂಗೆ ಬೇಸರವಾಗೋಲ್ವ? ಅದೂ ಅಲ್ದೇನೆ ಅಮ್ಮ ಬ್ಲಾಗ್ ಬರೀತಾರಲ್ಲ ...ಅದೂ ಕನ್ನಡದಲ್ಲೇ ಇದೆ, ನಿಂಗೆ ಅಮ್ಮ ಬರ್ದಿದ್ದನ್ನ ಓದ್ಬೇಕು ಅನ್ನಿಸೋಲ್ವ? ನಿನ್ನದೇ ಆದ ಸ್ವಂತ ಭಾಷೆಯೇ ಇಲ್ಲ ಅಂತ ಮುಂದೊಂದು ದಿನ ನಿನಗೆ ಅನ್ನಿಸಬಾರದಲ್ವ?’ ಅಂತೆಲ್ಲ ತಲೆಬಿಸಿ ಹುಟ್ಟಿಸಿ ನಿಧಾನಕ್ಕೆ ಅವನ ಮುಂದಿಂದ ಏಳುವ ಯತ್ನ ಮಾಡಿದೆ.

‘ನನಗೆ ಹಾಗನ್ನಿಸಿದಾಗ ನೀ ಕಲಿಸಿಕೊಟ್ಟರಾಯ್ತಲ್ವಾ....?’ಲಾಜಿಕ್ಕು ಶುರುವಾಯ್ತು. ಇಂಥ ಲಾಜಿಕ್ಕಿಗೆ ಸೆಂಟಿ ಡಯಲಾಗ್ಸಿನಂಥ ಮೆಡಿಸಿನ್ ಬೇರೊಂದಿಲ್ಲ.
‘ನೋಡು..ಎಷ್ಟು ವರ್ಷದತನಕ ನಿನ್ನಮ್ಮ ಹೀಗೆ ನಿಂಗೆಲ್ಲ ಕಲಿಸಿಕೊಡುತ್ತ ನಿನ್ನ ಜೊತೆಯೇ ಇರೋಕಾಗತ್ತೆ? ನೀ ಬೆಳೆದು ದೊಡ್ಡವನಾದಾಗ ನಿನ್ನಮ್ಮ ನಿನ್ನ ಜೊತೆಯಿಲ್ಲದ ಒಂದುದಿನ ನಿಂಗೆ ಹಾಗನ್ನಿಸಿಬಿಟ್ರೆ!’ ಮತ್ತೆ ಕೇಳಿದೆ.
‘ಸರೀಮ್ಮ, ಏನಾದ್ರೂ ಕಲಿಸಿಕೊಡು, ಓದ್ತೀನಿ’ ಅಂದ. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಏನನ್ನೋ ಸಾಧಿಸಿದ ಖುಷಿಯಲ್ಲಿ ಅವನ ಕೆನ್ನೆತಟ್ಟಿ ತಲೆನೇವರಿಸಿ ‘ಜಾಣ ಮರಿ’ ಅಂದೆ.


ಅಂತೂ ಆವತ್ತು ಅಂವ ಕನ್ನಡ ಓದಿದ. ನಿಜ, ಅಂತೂ ಅವ ಆವತ್ತು ಕನ್ನಡ ಓದಿದ.

video

March 10, 2009

ಜಾಲದ ಜಾಲದಲಿ ಮಗದೊಂದು ಮರಿಚುಕ್ಕಿ...

ನಿನ್ನೆಯತನಕ ಮನೆಯ ಹಿಂದಿನ ಹಸಿರುರೆಂಬೆಗಳು ಪರಸ್ಪರ ಗಾಳಿಹಾಕಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಲೇ ಇದ್ದವು. ಇವತ್ತು ಬೆಳಗಾಗುವುದರೊಳಗೆ ಇಡಿಯಮರವೇ ತುಂಡುತುಂಡು.ಯೋಚಿಸುತ್ತಲೇ ನೆಟ್ಟದೃಷ್ಟಿಯನ್ನೇ ಹಿಂಬಾಲಿಸಿ ಬಾಗಿಲಿಂದಾಚೆಗೆ ಮನೆಹೊರಬಂದು ನಿಂತೆ. ಹೊರಗೋಡೆಯ ಮೇಲಿನ ಬಿಸಿಲಜವನಿಕೆಯನ್ನು ಯಾರೋ ಚೂರೇಚೂರು ಸರಿಸುತ್ತಿರುವಂತೆ ಬಿಸಿಲತೆರೆ ಇಷ್ಟಿಷ್ಟೇ ಇಂಚಿಂಚಾಗಿ ಇಳಿದುಬರುತ್ತಲಿತ್ತು. ಇನ್ನೊಂಚೂರು ಈ ಎಳೆಬಿಸಿಲಿಳಿದು ಬಂದಿದ್ದರೆ ಬೆಚ್ಚನೆಯ ಬಿಸಿಲಲ್ಲಿ ನೆನೆಯುತ್ತ, ಬೆಳಗಿನ ಈ ಚಳಿಗೊಂದು ಹದ ಬರುತ್ತಿತ್ತು ಅಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಟೀ ಹೀರುತ್ತ ನಿಂತಿದ್ದೇನೆ. ಮೇಲೆ ನೋಡಿದರೆ ಸೂರ್ಯ ಪದತ್ಯಾಗ ಮಾಡಿದ ಅಧಿಕಾರಿಯ ಹಾಗೆ ಗುಮ್ಮಗಿದ್ದಾನೆ.


ಪಕ್ಕದಮನೆಯ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಇವತ್ತು ಕೋಪ. ಮೂರುವರ್ಷದ ಮಗಳು ‘ಅಮ್ಮಾ’ ಅಂತ ಮೂರುಬಾರಿ ಕರೆದರೂ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿಲ್ಲ. ಆ ಮುದ್ದುಕರೆಗೆ ‘ಓ’ಗೊಟ್ಟುಬಿಡಲಾ ಅಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ. ಅತ್ತ ತಿರುಗಿದರೆ ಆ ಮುಂಜಾವಿಗೆ ಅರಳಿದ ಎಳೆಪಕಳೆಯೊಳಗೂ ಅಂಥದೇ ಜಿನುಗು, ಕರೆದೂ
ಕರೆದೂ ಅತ್ತು ಸುಮ್ಮನಾದ ಮಗುವಿನ ಎಳೆಯಕಣ್ಣುಗಳ ಹಾಗೆ. ಈಗ ಆ ಅಮ್ಮನಿಗೂ ‘ಓ’ಗೊಡದೇ ಇರಲಾಗದೇ ಅಗೋ ‘ಹ್ಞೂ... ಬಂದೇ...’ಅಂದೇಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾಳೆ. ಖುಷಿಯಲ್ಲಿ ಎರಡುಗುಟುಕಿನಷ್ಟೂ ಚಹ ಒಮ್ಮೆಲೇ ಹೀರುತ್ತೇನೆ. ಯೋಚನೆಗಳೆಲ್ಲೋ ಹಾರುತ್ತವೆ.ಚಹವನ್ನು ಪೂರ್ತಿ ಹೀರುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಗೋಡೆಯ ಮೇಲಿನ ಬಿಸಿಲು ಗೋಡೆಯಿಂದ ಹರಿದಿಳಿದು ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಆವಾರವಾಗುತ್ತಿದೆ.

ಮನಸ್ಸು ಹಿಂದೆಹರಿಯಲಾರಂಭಿಸುತ್ತಿದೆ. ಆವತ್ತೂ ಅಷ್ಟೇ....ಹೀಗೆ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಸುಮ್ಮನೆ ತಿರುಗಾಡಲುಬಿಟ್ಟು ಕುಳಿತಿದ್ದೆ. ರಾಜೇಂದ್ರ ಫೋನಾಯಿಸಿ ಇಲ್ಲೊಂದು ಬ್ಲಾಗ್ ಇದೆ, ಅದರ ಲಿಂಕ್ ನಿಂಗೆ ಮೇಲ್ ಮಾಡಿರ್ತೀನಿ, ಆ ಬ್ಲಾಗ್ ನ ಬಲಭಾಗದಲ್ಲಿ ಒಂದೆರಡು ಬ್ಲಾಗ್ ಗಳಿವೆ. ಚೆನ್ನಾಗಿವೆ,
ನೀನು ಓದು’ ಅಂತಂದು ಮೇಲ್ ಕಳಿಸಿದ. ಆ ಬ್ಲಾಗಿನ ಬಲಭಾಗದಲ್ಲಿ ಮೊದಲಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು ಸುಶ್ರುತನ ಬ್ಲಾಗ್. ಓದಿದೆ. ಅದೆಷ್ಟು ಚೆಂದದ ಬ್ಲಾಗ್.
ಊರ ನೆನಪಾಗಿ ಕಣ್ಣೀರು ತುಂಬಿಕೊಂಡು ನನ್ನದೇ ತಮ್ಮನ ಬರಹಗಳಿಗೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸುವ ಹಾಗೆ ಕಣ್ದುಂಬಿಕೊಂಡು ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸಿದೆ.ನಾಗರಪಂಚಮಿಯ ಸಲುವಾಗಿ ಸುಶ್ರುತ ಬರೆದ ಬರಹವನ್ನೋದಿದಾಗ ತಮ್ಮನ ನೆನಪಾಗಿ, ರಾಖಿಹಬ್ಬದಂದು ತಮ್ಮನಿಗೆ ಖುದ್ದಾಗಿ ರಾಖಿ ಕಟ್ಟಲಾಗಲಿಲ್ಲವಲ್ಲ ಅನ್ನುವ ಬೇಸರ ಕಣ್ಣಹನಿಯಾಗಿ ಹರಿದಿಳಿದುಬಂತು. ಕಣ್ಣೊರೆಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಲೇ ಸುಶ್ರುತನ ಬ್ಲಾಗಿಗೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸಿದೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಹರ್ಷ ಭಟ್, ಶ್ರೀನಿಧಿ, ಸಂದೀಪ ನಡಹಳ್ಳಿ ಯವರುಗಳ ಚೆಂದದ ಬ್ಲಾಗುಗಳೂ ಓದಲು ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು ಖುಷಿಯಾಗಿತ್ತು.

ಸುಶ್ರುತನ ಬ್ಲಾಗಿನಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕ ಸಿಂಧಕ್ಕನ ಬ್ಲಾಗ್ ನೋಡಿದಾಗಲಂತೂ ಆದ ಖುಷಿ ಅಷ್ಟಿಷ್ಟಲ್ಲ. ತುಂಬ ದಿನಗಳ ಬಳಿಕ ಚೆಂದದ ಅಕ್ಕಳೊಬ್ಬಳು ದಿಢೀರ್ ಅಂತ ಸಿಕ್ಕಿಬಿಟ್ಟರೆ ಆಗುವಂಥದ್ದೇ ಅನಿರ್ವಚನೀಯ ಭಾವ. ಆ ಅನುಪಮ ಬರಹಗಳು, ಅದರೊಳಗಿನ ಪ್ರತಿಸಾಲುಗಳು ಸೆಳೆವರೀತಿಯ ಝಳಪೆಷ್ಟೆಂದರೆ, ಸಿಂಧು ಅಕ್ಕ ಬರೆದ ಪ್ರತಿಸಾಲುಗಳೂ ‘ನೀನೂ ಬರೆ, ಯತ್ನಿಸು’ ಎಂಬುದಾಗಿ ಓದಿದವರನ್ನು ಹುರಿದುಂಬಿಸುವ ಹಾಗೆ ಅವಳ ಬರಹಬಿಂಬದೊಳಗಿನ ಚುಂಬಕ ಶಕ್ತಿ. ಕೂಗಳತೆಯ ದೂರದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವೂ ಸಿಕ್ಕಹಾಗೆ ಅವಳ ಬರಹಗಳನೋದುತ್ತಿದ್ದರೆ. ಅದು ಬರಿಯ ಬ್ಲಾಗ್ ಬರಹವಲ್ಲ, ಪುಸ್ತಕ ರೂಪಕೊಟ್ಟರೆ ಅನುಪಮ ಸಾಹಿತ್ಯ.

‘ಸಿಂಧು ಬ್ಲಾಗ್ ನೋಡಿದರೆ ನಂಗೂ ಬರೀಬೇಕು ಅನ್ಸತ್ತೆ’ ಅಂತ ನನ್ನಷ್ಟಕ್ಕೆ ಆಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಮುಂದಿಂದ ಎದ್ದಾಗ, ನಾನಾಡಿದ ಮಾತು ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದ ರಾಜೇಂದ್ರ ಅವರ ಕಿವಿಗೂ ಕೇಳಿಸಿತಿರಬೇಕು. ತಕ್ಷಣವೇ ಅದೇ ದಿನ ಅಂದರೆ, ಅಕ್ಟೋಬರ್ ಎರಡು, ಎರಡುಸಾವಿರದ ಏಳರ ಸಂಜೆ ಬ್ಲಾಗ್ ತೆರೆಯಲಾಯಿತು. ಪಲ್ಯಕ್ಕೆ ಒಗ್ಗರಣೆ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದವಳಿಗೆ ಕೇಳಿದ, ‘ಏನಾದರೂ... ಟೈಟಲ್ ಹೇಳು’ ಅಂತ. ಒಗ್ಗರಣೆ ಹಾಕುತ್ತ ಹೆಚ್ಚಿಗೇನೂ ಯೋಚಿಸದೇ ‘ನೆನಪು ಕನಸುಗಳ ನಡುವೆ’ ಅಂದೆ. ‘ಹ್ಮ್.....’ ಅಂದವನು ಟೈಪಿಸಿದ. ಮರುದಿನ ಹಳೆಕಡತ ಬಿಚ್ಚಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಸಾಲಾಗಿ ಹಳೆಕಡತವನ್ನೆಲ್ಲ ಬ್ಲಾಗಿನಲ್ಲಿ ಸುರುವುತ್ತ ಬಂದೆ. ಆ ದಿನವೇ ಹರ್ಷಭಟ್ಟರಿಗೆ ರಾಜೇಂದ್ರ ಭಂಡಿಯವರಿಂದ ಒಂದು ಇ-ಮೇಲ್ ರವಾನೆಯಾಯಿತು ಬ್ಲಾಗಿನ ಲಿಂಕ್ ಸಹಿತ. ನನ್ನ ಬ್ಲಾಗಿನ ಪ್ರಥಮ ಓದುಗರೆಂದರೆ (ರಾಜೆಂದ್ರ ಮತ್ತು ನಾನು, ಇಬ್ಬರ ಹೊರತಾಗಿ) ಹರ್ಷ ಭಟ್ಟರು. ಪ್ರಪ್ರಥಮ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಕೂಡ ಹರ್ಷಭಟ್ಟರದೇ.

ಹಾಗೆಯೇ ರಾಜೇಂದ್ರ ಭಂಡಿ, ರವಿ ಭಂಡಿ, ಆಶುಮರಿ, ಪೂರ್ಣಿಮಾ ಭಟ್ಟ ಸಣ್ಣಕೇರಿ, ಪ್ರೋಟೋನ್,ತೇಜಸ್ವಿ, ಸುಶ್ರುತ, ಪ್ರಕಾಶ ಹೇಮಾದ್ರಿ, ಮಂಜುನಾಥ್ ಭಟ್ ಮುಂತಾದವರೆಲ್ಲರ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹದಿಂದ ಅಷ್ಟಿಷ್ಟು ಗೀಚುತ್ತ, ಚೆಂದ ಚೆಂದದ ಬ್ಲಾಗ್ ಬರಹಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಓದುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ ಜ್ಯೋತಿ ಅಕ್ಕ, ಜಗಲಿಭಾಗವತರು, A Paradise of Dreamers, ತ್ರಿವೇಣಿ ಅಕ್ಕ, ವಿಕ್ರಮ ಹತ್ವಾರ್,ಸೀಮಕ್ಕ, Sree ಮತ್ತು ಶ್ರೀ ಮತ್ತು ಶ್ರೀನಿಧಿ, ಸಂದೀಪ ನಡಹಳ್ಳಿ, ಶ್ಯಾಮಾ, ಮನಸ್ವಿನಿ,ಮಾಲಾ, ವಿಕಾಸ, ಹರೀಶ,ಅನ್ನಪೂರ್ಣ ದೈತೋಟ, ಸುನಾಥ ಅಂಕಲ್, ಚೇತನಾ, ಟೀನಾ, ಮೃಗನಯಿನಿ, ಪರಿಸರ ಪ್ರೇಮಿ, ಅಮರ, ಚೆಂಡೆಮದ್ದಳೆ, ಅಲೆಮಾರಿಯ ಅನುಭವ, ಮಂಜುಮುಸುಕಿದ ದಾರಿ, ಮಳೆಹನಿ,ಶಿವ್, ಜೋಗಿಮನೆ, ಮಧು, ತೇಜಸ್ವಿನಿ, ಚಿತ್ರಾ...ಹೀಗೆ ಬ್ಲಾಗಿಂದ ಬ್ಲಾಗುಗಳ ಬೆನ್ನುಹತ್ತಿ ಓದಿದ ದಿನಗಳು ಚೆಂದವೇ ಇದ್ದವು. ಚೆಂದ ಚೆಂದ ಬರಹ ಕೊಟ್ಟು ಓದಲನುವುಮಾಡಿಕೊಡುತ್ತ, ಬರೆದವರನ್ನು ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸುತ್ತಲಿದ್ದ ಎಲ್ಲ ಉತ್ಸಾಹಿಬರಹಗಾರ/ಗಾರ್ತಿಯರ ಭರ್ಜರಿಯ ದಿನಗಳವು. ಮತ್ತೆ ಹೊಸ ಹೊಸ ಚೆಂದದ ಬ್ಲಾಗುಗಳ ಸುರಿಮಳೆಯಾಗಿ ನಾವೆಲ್ಲ ಅಂಥ ಚೆಂದದೊಂದು ಕನ್ನಡದ ಬ್ಲಾಗುಗಳ ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ತೋಯುತ್ತ ನಲಿಯುತ್ತ, ಆನಂದಿಸುತ್ತಲಿರುವುದೊಂದು ಕನ್ನಡದ ಹೆಮ್ಮೆಯೇ ಸರಿ. ಇಂದೀಗ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ವಂದನೆಗಳು.


ಇದೀಗ ನನ್ನ ಬ್ಲಾಗ್ ಮರಿಯ ವಿಳಾಸ ಬದಲಾಗುತ್ತಲಿದೆ. shantalabhandi.blogspot.com ಇದ್ದಿದ್ದೀಗ shantalabhandi.com ಎಂದಾಗಿದೆ. ಸಧ್ಯಕ್ಕೆ shantalabhandi.blogspot.com ವಿಳಾಸವನ್ನು ಅಷ್ಟು ಸುಲುಭವಾಗಿ ನನ್ನಿಂದ ಬಿಡಲಾಗುತ್ತಿಲ್ಲವಾದ ಕಾರಣ ನಾನೂ ಸಹ ಇದೇ ವಿಳಾಸವನ್ನು ಬಳಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ‘ಜೊತೆಯಾಗಿ... ಹಿತವಾಗಿ...’ ನನ್ನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸುತ್ತಿರುವವರನೆಲ್ಲ ತೊರೆದು ಬ್ಲಾಗ್ ಮರಿಯನ್ನೆತ್ತಿಕೊಂಡು ಒಂದೇಸಲಕ್ಕೆ ಮನೆಬದಲಾಯಿಸುವ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಮನವೊಪ್ಪುತ್ತಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ತಿಂಗಳೊಪ್ಪತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಕೇವಲ shantalabhandi.com ಮಾತ್ರ ಉಳಿಯಬಹುದು. ವಿಳಾಸ ಬದಲಾದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ವಿಶೇಷತೆ, ವಿಭಿನ್ನತೆಯ ನಿರೀಕ್ಷೆಯನ್ನು ಖಂಡಿತವಾಗಿ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಬೇಡಿ ಎಂಬುದು ಪ್ರೀತಿಯ ಎಲ್ಲರಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಪುಟ್ಟಮನವಿ. shantalabhandi.blogspot.com ನಲ್ಲಿದ್ದಂತೆ ನಾನು ಮತ್ತೆ ನನ್ನ ಸಪ್ಪೆಬರಹಗಳೊಂದಿಗೆ ಖಂಡಿತ ನಿಮ್ಮೆಲ್ಲರನ್ನು ಕಾದಿರುತ್ತೇನೆ. ಅಲ್ಲಿಗೂ ಬನ್ನಿ. ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ನೆನೆಯುತ್ತ... ಅನಂತ ಧನ್ಯವಾದಗಳನರ್ಪಿಸುತ್ತ...



ವಂದನೆಗಳೊಂದಿಗೆ,
ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ,
-ಶಾಂತಲಾ ಭಂಡಿ.

February 10, 2009

ಶ್ರಾವಣ ಸಂಜೆಯಲಿ ನೀನಿರದ ಹೊತ್ತು...







video


ಶ್ರಾವಣದ ಸಂಜೆ ಮಳೆಗಾಲದೊಂದು ದಿನ

ಗೆಳೆಯ ನೀನಂದು ಮನೆಯೊಳಗಿರದ ಹೊತ್ತು

ಚೆಲುವ ಚೆನ್ನಿಗನು ಮಳೆರಾಯ ಬಂದಾಗ

ಸೂರಂಚು ಸೊಗಸಾಗಿ ಸೋರುತ್ತಲಿತ್ತು



ನೆನಪಿಗಾಸರೆಯಾಗಿ ಸೂರಂಚ ಕಂಬ

ಸೂರಂಚ ನೀರಲಿ ನಿನ್ನ ಬರುವಿನ ಬಿಂಬ

ಆಗಸದಿ ಕವಿದಿರಲು ಹನಿಹೊತ್ತ ಮೋಡ

ಮನದೊಳಗೆ ಕವಿದಿಹ ನೀ ಕವಿಯೇ ಗೆಳೆಯ


ನುಲಿವ ಬೆರಳಂಚಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣಂಚು ಕುಳಿತು

ಹನಿಹನಿಗಳೊಳಗೆಲ್ಲ ಮಿಂದೆದ್ದ ಕನಸು

ಸೂರಂಚ ಹನಿಯಲ್ಲಿ ಸೆರಗಂಚು ನೆನೆದು

ಹಸಿಹೆಜ್ಜೆಗಳಲೆಲ್ಲ ನಿನ್ನದೇ ಹೆಸರು


ನೆನಪು ನವಿರಾಗಿ ಹನಿಯಾಗಿ ಇಳಿದಿರಲು

ಬಲಗೆನ್ನೆ ರಂಗಾದ್ದು ಕನ್ನಡಿಗೆ ಗೊತ್ತು

ಹಾದಿತಿರುವಿನಲಿ ಕೈಹಿಡಿದು ಎಳೆದದ್ದು

ಕೊರಳತಿರುವಿನಲ್ಲಿಹ ಕರಿಮಣಿಯ ಸೊತ್ತು


ಅಂಗಳದ ನೀರಿನಲಿ ನೀನಿರದ ದೋಣಿ

ತೇಲುತಿದೆ ನೆನಪು ಹುಟ್ಟಿರದ ನಾವೆಯಲಿ

ಜಡೆಯೆಳೆದು ನಕ್ಕು ಕಿರುಬೆರಳ ಕಚ್ಚಿದ್ದು

ನೆನಪಲ್ಲ ಗೆಳೆಯ ಅದು ಹಳೆಯ ಕನಸು


ಉದುರುವ ಹನಿಗಳಲೇ ಹೊತ್ತುಗಳ ಅಳೆದು

ಬೊಗಸೆಯ ತುಂಬೆಲ್ಲ ತಾಸುಗಳೇ ಸುರಿದು

ನೀ ಬರುವ ಹಾದಿಗೆ ಕಂಗಳ ಕಳಿಸಿದ್ದೆ

ಹಾದಿಯ ಬದಿಯಲ್ಲಿ ನಿನ್ನೆದುರಾದವೇನು?



ನೀ ಬಂದ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ಹೊರದೆಯೇ ಹೆರಿಗೆ

ನಿನ್ನಿಂದ ಹುಟ್ಟಿಹವು ಈ ಎಲ್ಲ ಸಾಲು

ನೀನೇ ಸಾಲುಗಳ ‘ತಂದೆ’, ತಾಯಿ ನಾನು

ಮತ್ತೆ ಹನಿಗಳಲ್ಲಿ ತೇಲಿ ನೆನಪನೌಕೆ


ಶ್ರಾವಣದ ಸಂಜೆ ಮಳೆಗಾಲದೊಂದು ದಿನ

ಗೆಳೆಯ ನೀನಂದು ಮನೆಯೊಳಗಿರದ ಹೊತ್ತು

ಚೆಲುವ ಚೆನ್ನಿಗನು ಮಳೆರಾಯ ಬಂದಾಗ

ಸೂರಂಚು ಸೊಗಸಾಗಿ ಸೋರುತ್ತಲಿತ್ತು



**************************************************************************************************

















*

*

*

*

*

*

*

*

*

*

*

*

*

*

*

*

*

*

*

*

*

*

*

*

*

*

*




ಅನುದೀಪ ಒಂದು ಉಂಗುರ(ಚಿನ್ನದ್ದಲ್ಲ, ಪ್ರೀತಿದು) ತೊಡಿಸಿ ‘ಆಯ್ ಲವ್ ಯು ಅಮ್ಮಾ’ ಅಂದಾಗ ಈ ದಿನದ ಅರ್ಥವನ್ನ ಹುಡುಕ್ತಾ ಹೋದ್ರೆ ಅರ್ಥ ತುಂಬ ವಿಶಾಲವಾಗಿದೆ ಅನ್ನಿಸಿಬಿಡ್ತು. ನಾನು ಯಾವತ್ತೂ ಮಗನಿಗಿಂತಲೂ ಚಿಕ್ಕವಳೇ ಅಂತ ಯಾವತ್ತೋ ಗೊತ್ತಾದ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಇವತ್ತೂ ಮುಗುಳ್ನಕ್ಕು ಸುಮ್ಮನಾಗುತ್ತೇನೆ.



ಹೊಸದಿನದಲ್ಲೊಂದು ಹೊಸ ಅರ್ಥ ಕಂಡು ಬದುಕ ಹಸನಾಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಅವರವರ ಅರ್ಥಕ್ಕೆ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದು. ಅರ್ಥವೆಂದರೆ ಇಷ್ಟೆಯೇ. ಮತ್ತು.................



ಅರ್ಥವೆಂದರೆ ಇದೇ ಅರ್ಥವಲ್ಲ.

January 13, 2009

ಆಗಸ ಸೋರಿ ಅಕ್ಷರವಾಗೆ

ನಂಗೆ ಬುದ್ದಿ ಬಂದಾಗಿನಿಂದ ನಾನು ಒಂಟಿಯಾಗೇ ಇದೀನಿ. ಅದಕ್ಕೇ ಇರಬೇಕು ಯಾವತ್ತೂ ನನಗೆ ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ ಅಂತ ಅನ್ನಿಸೋದೇ ಇಲ್ಲ. ಆ ದಿನ ಮಾಡೋಕೆ ಕೆಲಸವೂ ಸಿಗದೇ ಅಲೆದಾಡ್ತಾ ಇದ್ದೆ. ಆ ಛತ್ರದಲ್ಲಿ ಯಾರೋ ಇಬ್ರು, ಇನ್ಮೇಲೆ ಒಟ್ಗೇ ಬಾಳ್ತಾರಂತೆ. ಅದಕ್ಕೇ ಅಲ್ಲಿ ಜನರ ಸಂತೆ ಸೇರಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ಒಂದೆಡೆ ಸುಮ್ಮನೆ ನಿಂತಿದ್ದೆ. ಯಾರೋ ಪುಣ್ಯಾತ್ಮ ಬಂದು ‘ಏನ್ ಬೇಕಿತ್ತು’ ಅಂತ ಕೇಳಿದ್ರು. ಹಸಿವೆ ಆಗ್ತಾ ಇತ್ತು. ‘ಊಟ’ ಅಂತ ಹೇಳಿದೆ. ‘ಊಟ ಮಾಡ್ಬೇಕು ಇವತ್ತಾದ್ರೂ, ನಂಗೆ ಮೂರುದಿನಗಟ್ಲೆ ಉಪವಾಸ ಇದ್ದು ಅಭ್ಯಾಸ ಇಲ್ಲ, ಇವತ್ತು ಏನಾದ್ರೂ ತಿನ್ನಬೇಕು ಅಂದ್ಕೊಳ್ತಾ ಇದೀನಿ, ಕೆಲಸ ಕೊಡಿ, ಕೆಲಸ ಮಾಡಿ ಊಟ ತಗೊಂಡು ಹೋಗ್ತೀನಿ’ ಅಂದೆ. ಪಾತ್ರೆ ತೊಳೆಯೋ ಕೆಲ್ಸ ಸಿಕ್ತು. ಆಗಲೇ ಅಲ್ಲಿ ಅಜ್ಜಿಯೊಬ್ರು ಪಾತ್ರೆಗಳನ್ನ ಉಜ್ತಾ ಕುಳಿತಿದ್ರು. ಅವರ ಜೊತೆ ಸೇರ್ಕೊಂಡೆ. ಕೆಲ್ಸ ಮುಗೀತು. ಊಟಾನೂ ಕೊಟ್ರು. ತಿಂದಾಯ್ತು. ಅಜ್ಜಿ ಕೇಳಿದ್ರು, ‘ಈಗ ಮನೆಗೆ ಹೋಗ್ತೀಯ?’ ಅಂತ. ಮನೆಯಲ್ಲೆಲ್ಲ ಉಳಕೊಂಡು ಅಭ್ಯಾಸ ಇಲ್ಲ ನಂಗೆ. ರಸ್ತೆ ಬದಿ ಇಷ್ಟಗಲ ಇರೋವಾಗ ಮನೆ ಯಾಕೆ ಬೇಕು ಅಂದೆ. ‘ಪ್ರಾಯದ್ ಹುಡ್ಗಿ, ನಾಯಿ ನರಿ ಎಳ್ಕಂಡೋದೀತು!’ ಅಂದ್ರು ಬಾಯಿಬಿಟ್ಗೊಂಡು. ‘ಇಷ್ಟು ದಿನ ಹೀಗೆ ಬದಕ್ತಾ ಇದೀನಿ, ನಾಯಿ ನರಿ ಯಾವತ್ತೂ ಬಂದಿಲ್ಲ’ ಅಂದೆ. ನಾನೂ ಬರ್ಲಾ ಅಂದ್ರು ಅಜ್ಜಿ. ನಕ್ಕೆ. ಜೊತೆಯಾದ್ವಿ. ತುಂಬ ಹಸಿವಾದಾಗ ಊಟ ಮಾಡ್ಕೊಂಡು ನೆಮ್ಮದಿಯಾಗಿ ಇರೋವಾಗ್ಲೇ ಅಜ್ಜಿ ಶಿವನ ಪಾದ ಸೇರ್ಕೊಂಡ್ಬಿಟ್ರು. ರಾತ್ರಿ ರಸ್ತೆ ಬದಿಗೆ ಮಲಗಿದ್ದೇ ನೆನಪು, ಬೆಳಗೆದ್ದಾಗ ಅಜ್ಜಿ ಎಷ್ಟು ಏಳಿಸಿದ್ರೂ ಏಳಲೇ ಇಲ್ಲ. ಅವರ ಬಟ್ಟೆ ಗಂಟನ್ನ ಎತ್ಕೊಂಡೆ, ಅವರು ಮೈಮೇಲೆ ಹೊದ್ದುಕೊಂಡಿದ್ದ ಬಟ್ಟೆಯನ್ನೂ ಎಳಕೊಂಡು ನನ್ನ ಗಂಟಿನಲ್ಲಿ ಕಟ್ಕೊಂಡೆ. ಸತ್ತೋರಿಗೆ ಹೊದಿಕೆ ಯಾಕೆ ಅಲ್ವ?


ನಡಕೊಂಡು ಬಂದು ಸುಸ್ತಾಗಿ ಆಲದ ಮರ ಕೆಳಗೆ ಕೂತಿದ್ದೆ. ಹತ್ತಿರದ ಕೆರೆ ಹತ್ರ ಜನ ಎಲ್ಲ ಬರ ಬರ ನಡ್ಕೊಂಡು ಹೋಗ್ತಾ ಇದ್ರು. ಒಬ್ಬ ಹೆಂಗ್ಸು ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಹೆಂಗ್ಸಿಗೆ ಹೇಳ್ತಿದ್ರು ‘ಸೂರ್ಯ ಮುಳುಗ್ತಿದಾನೆ ನೋಡು, ಎಷ್ಟು ಚಂದ ಅಲ್ಲ?’ ಅವರು ಕೈತೋರ್ಸಿದ ಕಡೆ ನಾನೂ ನೋಡ್ದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಅದೇನ್ ಸುಡುಗಾಡು ಚಂದ ಕಂಡ್ರೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ, ನಂಗೆ ಮಾತ್ರ ಸೂರ್ಯ ಮುಳುಗ್ತಾ ಇದಾನೆ, ಇನ್ನೇನ್ ಕತ್ತಲಾಗತ್ತೆ, ಜನ ಜಾಸ್ತಿ ಓಡಾಡೋ ರಸ್ತೆ ಬದಿ ಹುಡ್ಕೊಂಡು ಇನ್ನೆಷ್ಟು ದೂರ ಹೋಗ್ಬೇಕೋ’ ಅಂತ ಯೋಚ್ನೆ ಬರೋಕೆ ಶುರುವಾಯ್ತು. ಅಷ್ಟ್ರಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲೊಬ್ಬ ಹಣ್ಣು ಹಣ್ಣು ಮುದುಕ ಬಂದ್ರು. ಮೈ ಕೈ ನೋಡಿದ್ರೆ ನನ್ನಷ್ಟೇ ಸ್ಥಿತಿವಂತರಂಗೆ ಕಾಣಿಸಿದ್ರು. ಹಂಗಾದ್ರೆ ನೆಮ್ಮದಿಯಾಗೇ ಬದುಕ್ತಿದಾರೆ. ‘ಅಜ್ಜಾ... ಇಲ್ಲಿ ಹತ್ರ ಯಾವ ಪಟ್ಣ ಸಿಗ್ತದೆ?’ ಅಂತ ಕೇಳ್ದೆ. ನಡ್ದು ನಡ್ದು ಸುಸ್ತಾಗಿತ್ತು ಅನ್ಸತ್ತೆ, ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಕೂತ್ರು. ‘ಮುಂದ್ಕೋದ್ರೆ ಪಟ್ಣ ಗಿಟ್ನ ಬರಲ್ಲ, ಬರೀ ಕಾಡು’ ಅಂದ್ರು. ‘ರಾತ್ರೀಕೆ ಮಲ್ಕಳಕ್ಕೆ ಚೊಲೊ ರಸ್ತೆ ಗಿಸ್ತೆ ಐತಾ?’ ಅಂತ ಕೇಳ್ದೆ. ಸುಮಾರು ಹೊತ್ತು ಸುಮ್ನೇನೇ ಇದ್ದೋರು ‘ತಂದೆ ತಾಯಿ ಎಲ್ಲ ಎಲ್ಲವ್ರೆ?’ ಅಂತ ಕೇಳಿದ್ರು. ‘ಹಂಗದ್ರೆ ಏನು?’ ಅಂತ ಕೇಳ್ದೆ. ಸುಮ್ಮನಾದ್ರು.

‘ಬೆಳದ ಮಗ ಅವ್ನೆ , ಲಗ್ಣ ಆಗ್ತೀಯ?’ ಅಂದ್ರು. ’ನಿಮ್ಮ ಮಗನ್ ಮದ್ವೆ ಆದ್ರೆ ಏನ್ ಸಿಗ್ತದೆ?” ಅಂದೆ. ಆಕಾಶ ನೋಡಿದ್ರು. ‘ಊಟ ಸಿಗ್ತದಾ? ಎರಡ್ ದಿನಕ್ಕೊಂದ್ಸಲ ಊಟ ಸಿಗ್ತದೆ ಅಂದ್ರೆ ಆಗ್ತೀನಿ’ ಅಂದೆ. ‘ಓ... ದಿನಾ ಊಟ ಸಿಗ್ತದೆ..ಬಾ...’ ಅಂದ್ರು. ‘ರಾತ್ರೀಕೆ ನಿದ್ರೆ ಬಂದ್ರೆ ಮಲ್ಕಳಕ್ಕೆ ಜಾಗ ಐತಾ?’ ಅಂದೆ. ‘ಜಾಗ ಏನು, ಗುಡುಸ್ಲೇ ಅದೆ ನಮ್ಮ ತಾವ, ಬಾ’ ಅಂದ್ರು. ಜೊತೆಯಾಗಿ ನಡಕೊಂಡು ಹೋದೆ. ಮಗನ್ನ ತೋರ್ಸಿ ‘ಇವನೇ’ ಅಂದ್ರು. ‘ಈಟ್ ಲಕ್ಸಣವಗವ್ನೆ, ಇಂವ ಈ ಅಜ್ಜನ್ ಮಗನಾ?’ ಅಂದ್ಕೊಂಡೆ. ನಾಳೆನೇ ನಾಲ್ಕಾರು ಜನ ಬಂದು ಅದೇನೇನೋ ಆಚಾರ ವಿಚಾರ ಎಲ್ಲ ನಡೀತು. ‘ಲಗ್ಣ ಆಗೋಯ್ತು' ಅಂದ್ರು. ಅಜ್ಜ ಸ್ವಲ್ಪ ದಿನ ಬಂದುಹೋಗಿ ಮಾಡ್ಕೊಂಡು ನಮ್ಮನ್ನ ಹರಸ್ಕೊಂಡು ಹೋಗ್ತಿದ್ರು, ಸ್ವಲ್ಪ ದಿನ ಆದಮೇಲೆ ಆ ಅಜ್ಜ ಕಣ್ಣಿಗೇ ಕಾಣಿಸ್ಲಿಲ್ಲ. ಸತ್ತೋಗಿರ್ಬೇಕು ಅಂದ್ಕೊಂಡೆ.


ಆವಯ್ಯ ಎಷ್ಟೊತ್ತಿಗೂ ಪೆನ್ನುಪಟ್ಟಿ ಹಿಡ್ಕಂಡು ಗೀಚ್ತಾ ಕುಂತಿರ್ತಿದ್ದ. ಕೆಲ್ಸ ಪಲ್ಸ ಮಾಡಿ ಗೊತ್ತಿರ್ಲಿಲ್ಲ. `ನಾಲ್ಕನೇ ಕ್ಲಾಸ್ ಓದಿವ್ನಿ’ ಅಂದಿದ್ದ ಕೇಳಿದ್ರೆ. ‘ನಾನೇನಾದ್ರೂ ನಾಲ್ಕನೇ ಕಿಲಾಸ್ ಓದಿದ್ರೆ ನಿನ್ನಂಗಿರ್ತಿರ್ಲಿಲ್ಲ ಬುಡು’ ಅಂದೆ. ಕೇಳಿಸ್ಕೊಳ್ಳೋದೇ ಇಲ್ಲ ಗಿರಾಕಿ. ಬರ್ದು ಬರ್ದು ರಾತ್ರಿ ಆಗ್ತಿದ್ದಂಗೆ ಊರಾಚೆ ಪೋಸ್ಟಿನ್ ಡಬ್ಬಿ ಇತ್ತಲ್ಲ, ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ಕೂರ್ತಿದ್ದ. ಒಂದೊಂದ್ಸಲ ಪೋಸ್ಟ್ ಡಬ್ಬಿಯಿಂದನೇ ಕಾಸು ಬರೋದು. ಅಕ್ಕಿ ಬೇಳೆ ತರ್ತಿದ್ದ. ದಿನಾ ಊಟ! ಮೂರೂ ಹೊತ್ತು.


ಮನೆ ಮುಂದೆ ಮೂರೆಜ್ಜೆ ಜಾಗ ಖಾಲಿ ಇತ್ತು. ಧವಸ ಬಿತ್ತಿದ್ದೆ. ಮೊಳಕೆ ಬಂತು, ಗಿಡ ಆಯ್ತು, ಹೂವಾಗಿ ಕಾಳು ಕಟ್ಗೊಂಡು ನಗೋಕೆ ಶುರು ಮಾಡ್ತು. ಈವಯ್ಯ ನನ್ನ ನೋಡಿ ನಕ್ಕ. ಸುಮ್ ಸುಮ್ಕೆ ಸದ್ದೇ ಇಲ್ದೆ ಹಲ್ಲೂ ಕಾಣಿಸ್ದಂಗೆ ನಗ್ತಿದ್ದ. ಮೊದ್ಲು ಮೊದ್ಲು ‘ಇದೇನ್ ಈ ವಯ್ಯ, ಹಿಂಗ್ ನಗ್ತಾವ್ನೆ!’ ಅಂತ ಅನ್ನಿಸಿದ್ರೂ ಅಮೇಲಾಮೇಲೆ ಇಷ್ಟ ಅಯ್ತು. ನಾಲ್ಕು ದಿನ ಆವಯ್ಯ ನಗೋವಾಗ ಅವನ್ನೇ ನೋಡಿ ನೋಡಿ ನಾನು ಹಂಗೇ ನಗೋದು ಕಲ್ತ್ಗೊಂಡೆ. ಧವಸದ್ ಗಿಡದ ಮುಂದೆ ಹೋಗಿ ನಿಂತ್ಗಂಡು ಹಂಗೇ ನಕ್ಕೆ ನಾಲ್ಕಾರು ದಿವ್ಸ, ಆಮೇಲೆ ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ನಿಂತಾಗೆಲ್ಲ ತಾನಾಗೇ ನಗು ಬರೋಕೆ ಶುರು ಆಯ್ತು. ‘ನಾನೂ ಧವಸ ಬಿತ್ಲಾ?’ ಅಂತ ಕೇಳ್ದ. ‘ಬಿತ್ತು ನಂಗೇನು?’ ಅಂದೆ. ಇರೋ ಸ್ವಲ್ಪ ಜಾಗದಲ್ಲೇ ಅವನು ಕಾಳು ಬಿತ್ತಿದ. ನಾಲ್ಕು ದಿನ ಆಯ್ತು. ಉರೂಟುರೂಟ ಮೊಳಕೆ ಬಂದ್ವು. ಗಿಡ ಆದ್ವು. ತೆನೆ ಕಟ್ಗೊಂಡ್ತು, ಹತ್ರ ಹೋಗಿ ನೋಡಿದ್ರೆ ಕಾಳಲ್ಲ, ಗಿಡದ್ ತುಂಬ ಬರೀ ಅಕ್ಷರ. ಈವಯ್ಯ ಮನ್ಷನೇ ಅಲ್ಲ ಅನ್ಸೋಕೆ ಶುರುವಾಯ್ತು. ‘ಹೋಗಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡ್ಕೊಂಡ್ ಬಾ’ ಅಂದೆ. ‘ಯಾಕೆ?’ ಅಂದ. ‘ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದ್ರೆ.. ಪ್ರಮಾಣಿಕತೆ ತೊಳ್ದು ಮನುಷ್ಯ ಆಗೋಗ್ತೀನಿ, ನಾನು ಸ್ನಾನ ಮಾಡೋಲ್ಲ’ ಅಂದ. ಒತ್ತಾಯ ಮಾಡಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡು ಅಂತ ಬಚ್ಚಲಿಗೆ ನೂಕ್ದೆ. ಹಂಗೂ ಎರಡೇ ಎರಡು ಚೊಂಬು ನೀರು ಹುಯ್ಕೊಂಡು ಈಚೆ ಎದ್ಬಂದ ಒದ್ದೆ ಮೈಯಲ್ಲೇ. ಬಚ್ಚಲಿಗೇ ಹೋಗಿ ನೋಡ್ದೆ. ನೀರು ದಾಟೋ ತೂತಲ್ಲಿ ನೀರು ಜಾರ್ಕೊಂಡು ಹೋಗ್ತಾ ಇತ್ತು. ನೀರು ಬೆಳ್ಳಗೆ ಕಾಣಿಸ್ತು. ಹಂಗಾರೆ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆ ಸ್ವಲ್ಪ ತೊಳ್ಕೊಂಡೋಯ್ತು, ದಿನಾ ಹಿಂಗೇ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದ್ರೆ ಪೂರ್ತಿಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೇನೂ ತೊಳ್ದು ಹೋಗಿ ಸ್ವಲ್ಪ ದಿನದಲ್ಲಿ ಮನ್ಷ ಆಗ್ತಾನೆ ಅಂತ ಸಮಾಧಾನ ಮಾಡ್ಕೊಂಡೆ.


ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂಗೆ ಆಕಾಶದ ಬೆಳಕೆಲ್ಲ ಗುಡಿಸಲಿನ ಒಳಗೇ ಬರೋಕೆ ಶುರು ಆಯ್ತು. ನಿದ್ರೆ ಬಂದೋಳಿಗೆ ಎಚ್ರನೂ ಆಯ್ತು. ರಾತ್ರಿ ಜೋರಾಗಿ ಮಳೆ ಬರೋಕೆ ಶುರು ಆಯ್ತು. ಗುಡಿಸಲು ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಸೋರೋಕೆ ಶುರು ಆಯ್ತು. ಸೋರೋ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಅನ್ನ ಮಾಡೋ ಮಡ್ಕೆ ಇಟ್ಟೆ. ಚಿಮಣಿದೀಪ ಹಚ್ಕೊಂಡು ನೋಡ್ತಾ ಕುಂತೆ. ಸೋರಿದ್ ನೀರು ಮಡಿಕೆ ಒಳಗೆ ಬಿದ್ದು ಅಕ್ಷರ ಆಗೋಗ್ತಾ ಇತ್ತು. ಭಯ ಆಗಿ ಆ ವಯ್ಯನ್ನ ಏಳಿಸೋಕೆ ನೋಡಿದ್ರೆ ಆವಯ್ಯ ಎಲ್ಲಿ? ಇಲ್ವೇ ಇಲ್ಲ. ಇತ್ತ ಕಡೆ ರಾತ್ರಿ ಹೆಪ್ಪುಹಾಕಿಟ್ಟ ಹಾಲು ಮೊಸರಾಗ್ತಾ ಇತ್ತು. ಬೆಳಿಗ್ಗೆದ್ದು ನೋಡ್ಕೊಳಾಣ ಅಂತ ಸೋರ್ದೇ ಇರೋ ಜಾಗ ನೋಡಿ ಮಲಕೊಂಡೆ.

ಬೆಳಗ್ಗೆದ್ದಾಗ ಆವಯ್ಯ ಮನೇಲಿಲ್ಲ ಅಂತ ಬೇಜಾರಾಯ್ತು. ಅವನೇ ಇಲ್ಲದ ಅವನ ಮನೇಲಿ ನಾನು ಇರೋದು ನ್ಯಾಯ ಅಲ್ಲ ಅನ್ನಿಸೋಕೆ ಶುರುವಾಯ್ತು. ಹೆಪ್ಪಾಗಿದ್ದ ಹಾಲು ಮೊಸರಾಗಿತ್ತು. ಮಡಿಕೆಗೆ ಕಡಗೋಲು ಇಳಿಸಿ ಕಡೆಯೋಕೆ ಶುರುಮಾಡ್ದೆ. ಸರಬರ ಸರಬರ ಅಂತ ಯೋಚ್ನೆಗಳೂ ಮನಸೊಳಗೆ ಕಡೆಯೋಕೆ ಶುರುಮಾಡಿದ್ವು. ಎಷ್ಟೊತ್ತಾದ್ರೂ ಬೆಣ್ಣೆನೇ ಆಗ್ತಾ ಇಲ್ಲ, ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ಗೆ ನೋಡಿದ್ರೆ ಬೆಣ್ಣೆ ಬದ್ಲು ಅಕ್ಷರಗಳು ಎದ್ದೆದ್ದು ಬರೋಕೆ ಶುರುವಾದ್ವು. ಪಕ್ಕದ್ ಗುಡಿಸ್ಲಿನ್ ಹುಡುಗ ಬಂದು ಹೇಳ್ದ ‘ಯಕ್ಕೋ... ನಿಮ್ ವಯ್ಯ ಊರಾಚೆ ಮರದ್ ಕೆಳಗೆ ಕುಂತವ್ರೆ, ಏನ್ ಮುಟ್ಟಿದ್ರೂ ಅಕ್ಸರನೇ ಬತ್ತಾ ಅದೆ, ಜನ ಎಲ್ಲ ನೋಡಕ್ ಓಯ್ತಾ ಅವ್ರೆ, ಬಾರಕ್ಕೋ...’ ಅಂತ ಹೇಳಿ ಊರ ಹೊರಗಿನ ದಿಕ್ಕಲ್ಲಿ ಓಡಿಹೋದ. ಎಲ್ಲ ಹಂಗಂಗೇ ಬಿಟ್ಟು ನಾನು ಬಟ್ಟೆಗಂಟು ಎತ್ಕೊಂಡು ಗುಡಿಸಲಿನ ತಟ್ಟಿಬಾಗಿಲನ್ನ ಮುಂದೆ ಮಾಡಿಟ್ಟು ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟೆ. ಅಜ್ಜ ಹೇಳಿದ್ದು ಸರಿಯಾಗಿ ನೆನಪಾಗದೇ ಅರೆಕ್ಷಣ ಗುಡಿಸಲಿನ ಮುಂದೆ ನಿಂತು ಯೋಚಿಸ್ದೆ. ಈ ದಿಕ್ಕಲ್ಲಿ ಹೋದ್ರೆ ‘ಬರೀ ಕಾಡು’ ಅಂದಿದ್ರು ಅಜ್ಜ. ಅದ್ಕೇ ಆ ದಿಕ್ಕು ಬಿಟ್ಟು ಇನ್ನೊಂದು ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲೆ ಹೊರಟೆ. ಇಷ್ಟು ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಪಂಚದಾಗೆ ಇಷ್ಟಗಲ ರಸ್ತೆ ಸಿಗಾಕಿಲ್ವ? ಈ ವಯ್ಯನ ಗುಡಿಸಲಲ್ಲಿ ಇವನೇ ಇಲ್ಲದ್ ಮ್ಯಾಗೆ ನಾನಿರೋದು ಸಂದಾಕಿರಲ್ಲ, ಅಲ್ವ? ನಾನೊಬ್ಳೇ ಇಲ್ಲಿ ಉಳಕೊಂಡ್ರೆ ಈವಯ್ಯನ ಹಂಗಿಗೆ ಬಿದ್ದಂಗಾಗ್ತಿತ್ತು, ಗುಡಿಸಲು ಬಿಟ್ಟು ಬಂದು ಒಳ್ಳೆ ಕೆಲಸಾನೆ ಮಾಡ್ದೆ ಅನ್ನಿಸ್ತು. ದೂರದಲ್ಲಿ ವಾಹನ ಓಡಾಡೋದು ಕಾಣ್ಸಿ ನೆಮ್ಮದಿಯಾಯ್ತು. ಮುಂದಕ್ಕೋದ್ರೆ ಅಗಲ ರಸ್ತೆನೇ ಸಿಗ್ಬಹುದು ಅಂದ್ಕೊಂಡು ನಡೀತಾ ನಡೀತಾ ಬಂದ್ಬುಟ್ಟೆ.

January 10, 2009

ಜಯ ಜಯರಾಮಾ...ಜಯ ಘನಶ್ಯಾಮಾ...

ಹಳೆಯ ಬಾವಿಯಲ್ಲಿ ಹೊಸನೀರು ಬಂದರೆ ನೀರು ಮಾತ್ರ ಹೊಸದು, ಬಾವಿ ಹಳೆಯದೇ. ಹೊಸವರ್ಷ ಬಂದಿದೆ, ನಾನು ಹಳತಾಗಿಯೇ ಇದ್ದೇನೆ. ಹೊಸ ಹೊಸ ಕನಸುಗಳ ಹಂಚುವ ಮೊದಲಿಷ್ಟು ಹಳೆಯ ನೆನಪನ್ನೇ ಬಿಚ್ಚಿಡುವ ಯತ್ನದಲ್ಲಿಯೇ ಇದ್ದೇನೆ.

ಆಗ ನನಗೆ ಮೂರುವರೆ ನಾಲ್ಕು ವರ್ಷವಿದ್ದಿರಬಹುದು. ದೂರದೂರಿನಿಂದ ನಮ್ಮೂರ ಕನ್ನಡಶಾಲೆಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಜಯರಾಮ ಎಂಬ ಹುಡುಗನೊಬ್ಬ ದೊಡ್ಡಜ್ಜನ ಮನೆಗೆ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಊಟಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದ. ಅವನು ಆಗ ಐದನೇ ಕ್ಲಾಸು ಅನ್ನುವುದು ನನಗೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ನೆನಪಿರುವುದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ಅವನು ಯಾರೆಂಬುದಾಗಿ ನಾನೊಮ್ಮೆ ಅಮ್ಮನಲ್ಲಿ ವಿಚಾರಿಸಿದಾಗ ಅಮ್ಮ ನನಗೆ ಹೇಳಿದ್ದಿಷ್ಟು. ‘ಅವನು ಜಯರಾಮ, ಅವನ ಊರಿನ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಬರಿಯ ನಾಲ್ಕನೆಯ ತರಗತಿಯತನಕ ಮಾತ್ರ ಇರುವುದರಿಂದ ದಿನಾಲೂ ಅಷ್ಟು ದೂರದಿಂದ ನಮ್ಮೂರ ಶಾಲೆಗೆ ಬರುತ್ತಾನೆ, ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಊಟಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತಾನೆ.’ ಎಂಬುದಾಗಿ ಅಮ್ಮ ಹೇಳಿದ್ದರು.

ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗುವ ಮಕ್ಕಳ ಬಗ್ಗೆ ನನಗೆ ಆಗ ಎಲ್ಲಿಲ್ಲದ ಕುತೂಹಲ. ‘ಅವನು ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟನೇ ನಂಬರ್(ರ್ಯಾಂಕ್) ಬರುತ್ತಾನೆ?’ ಅಂತ ನಾನು ಕೇಳಿದ್ದಕ್ಕೆ ಅಮ್ಮ ಹೇಳಿದ್ದರು ‘ಅವನು ನಾಲ್ಕನೆಯ ಕ್ಲಾಸಲ್ಲಿ ಫೇಲ್ ಆಗಿದ್ದನಂತೆ, ಆದರೂ ಅವರ ಕ್ಲಾಸಿನಲ್ಲಿ ಮೂರೇ ಜನರಿದ್ದ ಕಾರಣ ಅವನಿಗೇ ಮಾಸ್ತರು ಮೂರನೇ ನಂಬರ್ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾರಂತೆ’ ಅಂತ ಜಯರಾಮನೇ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಹೇಳಿದ ವಿಚಾರವನ್ನು ಹೇಳುವಾಗ ಅಮ್ಮ ಬಾಯಿಗೆ ಕೈಯಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದರಿಂದ ಅವರು ನಕ್ಕಿದ್ದರೋ ಇಲ್ಲವೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.

ನನಗೆ ಮಾತ್ರ ಜಯರಾಮ ದೇವರ ಹಾಗೆ ಆಗಾಗ ನೆನಪಾಗುವುದು ಸುಳ್ಳಲ್ಲ. ಜಯರಾಮ ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಈಗೊಬ್ಬ ಸದ್ ಗೃಹಸ್ಥನಾಗಿರುತ್ತಾನೆ ಎನ್ನುವ ನನ್ನ ಭಾವನೆ ಖಂಡಿತ ಸುಳ್ಳಾಗದಿರಲಿ ಅಂತ ದೇವರಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ.

ಚಿಕ್ಕವಳಿರುವಾಗ ದೇವರಿಗೆ ಪೂಜಿಸಲು(ಲೇಪಿಸಲು) ತೇಯ್ದಿಟ್ಟ ಗಂಧವನ್ನು ಮೈತುಂಬ ಬಳಿದುಕೊಂಡು ಅಮ್ಮನ ಹತ್ತಿರ ಬೈಸಿಕೊಳ್ಳುವುದೆಂದರೆ ನನಗೆ ತುಂಬ ಪ್ರಿಯವಾದ ಕೆಲಸವಾಗಿತ್ತು ಮತ್ತು ಅಮ್ಮ ‘ಹಣೆಗೆ ಮಾತ್ರ ಹಚ್ಚಿಕೋ’ ಅಂತ ಎಷ್ಟೇ ಬೈದರೂ ಗಂಧಬಟ್ಟಲಿನಲ್ಲಿ ಅಜ್ಜ ತೇಯ್ದಿಟ್ಟ ಗಂಧ ಖಾಲಿಯಾಗುವ ತನಕ ಮೈ ತುಂಬ ಬಳಿದುಕೊಳ್ಳುವುದನ್ನು ಬಿಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಇರಬೇಕು ಅಜ್ಜ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ದೇವರ ಪೂಜೆ ಮಾಡುವಾಗ ನಸುನಗುತ್ತ ಒಂದಿಷ್ಟು ಗಂಧವನ್ನು ಜಾಸ್ತಿಯೇ ತೇಯ್ದಿಡುತ್ತಿದ್ದರು.

ನಾನು ಮೈಗೆಲ್ಲ ಗಂಧ ಬಳಿದುಕೊಂಡು ಉಳಿದ ಗಂಧವನ್ನು ಮನೆಯಲ್ಲಿರುವವರಿಗೆಲ್ಲ ‘ಸ್ವಲ್ಪ ಹಚ್ಚಲಾ, ಸ್ವಲ್ಪ ಹಚ್ಚಲಾ’ ಅಂತ ಒತ್ತಾಯ ಮಾಡಿ ಕಡೇ ಪಕ್ಷ ಮನೆಯವರೆಲ್ಲರ ಹಣೆಗಾದರೂ ಬಳಿದಾಗಲೂ ಬಟ್ಟಲಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚುಳಿದ ಗಂಧ ನೋಡಿ ಯಾರಿಗಾದರೂ ಹಚ್ಚಬೇಕು ಎನ್ನಿಸಿ ‘ಯಾರಿಗೆ ಬಳಿಯಲಿ ಇದಿಷ್ಟು ಗಂಧವನ್ನು..’ ಎನ್ನುವ ಪ್ರಶ್ನೆ ಹೊತ್ತು ಯೋಚಿಸುತ್ತ ಗಂಧಬಟ್ಟಲನ್ನು ಹಿಡಿದೇ ಮನೆತುಂಬ ಓಡಾಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಹಾಗಂತ ಮನೆಮಂದಿಗೆಲ್ಲ ಮೈಗೆ ಬಳಿಯಲು ಹೋದರೆ ಬೈಸಿಕೊಂಡೇನು ಎನ್ನುವ ಭಯವೂ ಕಾಡಿ ಗಂಧಬಟ್ಟಲನ್ನು ಹಿಡಿದು ಮನೆಒಳಹೊರಗೆಲ್ಲ ಅಲೆದಾಡುತ್ತಲಿರುವ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ದೇವರ ಹಾಗೆ ಸಿಕ್ಕವನೇ ಈ ಜಯರಾಮ.

ಜಯರಾಮ ದಿನಾಲೂ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಊಟವಾದ ನಂತರ ಶಾಲೆಗೆ ಹೊರಡುವ ಸಮಯದತನಕ ನಮ್ಮ ಮನೆಯ ಎದುರುಬಾಗಿಲಿಗೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡಿರುವ ಮೆಟ್ಟಿಲಿನ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತಿರುತ್ತಿದ್ದ. ಅವನು ಶಾಲೆಯ ಸಮವಸ್ತ್ರ ಅಂದರೆ ಬಿಳಿ ಅಂಗಿ ಹಾಗೂ ನೀಲಿಯ ಚಡ್ಡಿ ಧರಿಸಿರುತ್ತಿದ್ದ. ಮೊದಲು ಗಂಧವನ್ನು ಜಯರಾಮನ ಮುಖಕ್ಕೆ ಬಳಿಯುತ್ತಿದ್ದೆ. ನಗುತ್ತಲೇ ಬಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ. ಆನಂತರ ಅವನು ತೊಟ್ಟಿದ್ದ ಬಿಳಿಅಂಗಿಯ ಅರ್ಧ ತೋಳಿನ ನಂತರ ಖಾಲಿ ಇರುತ್ತಿದ್ದ ಅವನ ತೋಳಿಗೆ, ಅವನ ಪಾದದಿಂದ ಮೊಣಕಾಲಿನತನಕವೂ ಗಂಧ ಬಳಿಯುತ್ತಿದ್ದೆ.

ಆ ಸಂಧರ್ಭದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಅಮ್ಮ ಏನಾದರೂ ನಾನು ಹೀಗೆ ಜಯರಾಮನ ಕೈ ಕಾಲ್ಗಳಿಗೆಲ್ಲ ಗಂಧ ಬಳಿಯುತ್ತಿದ್ದುದನ್ನು ನೋಡಿದರೆ ಜಯರಾಮನಿಗೂ ‘ಜಯರಾಮ..ನೀನು ಸುಮ್ಮನೆ ಕುಳಿತಿರ್ಬೇಡ, ಮೈಗೆಲ್ಲ ಹಚ್ಚಬೇಡ ಅಂತ ನೀನವಳಿಗೆ ಹೇಳದಿದ್ರೆ ಅವಳಿಗೆ ಗೊತ್ತಾಗೋಲ್ಲ, ನಿನ್ನ ಮೈ ಪೂರ್ತಿ ಗಂಧಮಯ ಮಾಡಿಬಿಡ್ತಾಳೆ’ ಅಂತ ಅವನಿಗೂ ಹೇಳಿಕೊಡುತ್ತಿದ್ದರು. ನನಗೆ ಅಮ್ಮನ ಮೇಲೆ ಕೋಪ ಬರುತ್ತಿತ್ತು, ಅಮ್ಮ ಹೀಗೆಲ್ಲ ಜಯರಾಮನಿಗೆ ಹೇಳಿಕೊಟ್ಟು ನಾಳೆಯಿಂದ ಜಯರಾಮನೂ ಗಂಧ ಬಳಿಸಿಕೊಳ್ಳದೇ ಹೋದರೆ...ಅಂತ ತುಂಬ ಬೇಸರವಾಗಿ ಅಳು ಬರುತ್ತಿತ್ತು. ಜಯರಾಮ ಮಾತ್ರ ಮಾತನಾಡದೇ ಗಂಧ ಬಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ. ಅವನು ಶಾಲೆಗೆ ಹೊರಡುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಗಂಧ ಆರಿ ಬಿಳಿ ಬಿಳಿಯಾಗಿರುತ್ತಿತ್ತು. ಅವನು ಒಂದಿಷ್ಟೂ ಬೇಸರಿಸಿಕೊಳ್ಳದೇ ನಗುತ್ತಲೇ ಅದನ್ನಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ನನಗೆ ಟಾಟಾ ಹೇಳಿ ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ. ಅವನು ಶಾಲೆಗೆ ಹೊರಡುವಾಗ ನನ್ನ ಅಮ್ಮ ‘ಜಯರಾಮ, ಆ ಗಂಧವನ್ನ ತೊಳೆದುಕೊಂಡಾದರೂ ಹೋಗೋ ಪುಟ್ಟಾ’ ಅಂತ ಹೇಳಿದರೂ ‘ಬೇಡ, ಹಿಂಗೇ ಇರ್ಲಿ’ ಅನ್ನುತ್ತ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ. ಹಾಗೆಯೇ ಎರಡು ವರ್ಷ ಇದೇ ದಿನಚರಿ ನಡೆದು ಅವನು ಏಳನೆಯ ತರಗತಿ ಮುಗಿಸಿಹೋದವನು ಈಗೆಲ್ಲಿದ್ದಾನೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.

ತಮಾಷೆಗೆ ಹೇಳುತ್ತಿಲ್ಲ. ನನಗೆ ಈಗಲೂ ಗಂಧವನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ ಜಯರಾಮನದೇ ನೆನಪಾಗುತ್ತದೆ. ನಾನು ಬಳಿದ ಗಂಧವನ್ನು ಹಾಗೆಯೇ ಆರಲು ಬಿಟ್ಟು ಒಂದಿನಿತೂ ಬೇಸರಿಸದೇ ಶಾಲೆಗೆ ಹೋದಾಗ ಮೈತುಂಬ ಗಂಧ ಬಳಿದುಕೊಂಡು ಬಂದದ್ದಕ್ಕಾಗಿ ಜಯರಾಮನಿಗೆ ಮಾಸ್ತರು ಬೈದಿರಲಿಲ್ಲವಾ, ಅವನ ತರಗತಿಯ ಹುಡುಗ ಹುಡುಗಿಯರು ಅವನನ್ನು ನೋಡಿ ನಕ್ಕಿರಲಿಲ್ಲವ, ಆ ಬಗ್ಗೆ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿರಲಿಲ್ಲವ, ಅವನು ಎಲ್ಲಿರಬಹುದು, ಈಗ ಏನು ಮಾಡುತ್ತಿರಬಹುದು, ಚೆಂದದ ಸಂಸಾರಸ್ಥನಾಗಿ ಬಾಳ್ವೆ ಮಾಡುತ್ತಿರಬಹುದು, ಅವನಿಗೂ ಗಂಧ ನೋಡಿದಾಗ ನನ್ನ ನೆನಪಾಗಬಹುದಾ, ಅವನು ನಮ್ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಊಟಮಾಡುತ್ತಿದ್ದನೆಂಬ ಸಂಕೋಚಕ್ಕೆ ಗಂಧವನ್ನು ಬಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದನಾ, ಅಂತೆಲ್ಲ ಅನ್ನಿಸಿ ಅವನು ಸಿಕ್ಕರೆ ಕ್ಷಮೆಕೇಳಬೇಕು ಅಂತೆಲ್ಲ ಅಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ. ಹಿಂದೆಯೇ ಗಂಧವನ್ನು ಕೈಕಾಲುಗಳಿಗೆಲ್ಲ ಬಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಾಗ ಇಲ್ಲಿ ಹಚ್ಚು ಇಲ್ಲಿ ಹಚ್ಚು ಅಂತ ಗಂಧ ಹಚ್ಚಲು ಅನುಕೂಲವಾಗುವಂತೆ ಅವನು ತನ್ನ ಮೊಣಕಾಲು ಹಾಗೂ ಮೊಣಕೈಗಳನ್ನು ತಿರುವಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಮೆಟ್ಟಿಲಿನ ಮೇಲೆ ಕೂರುತ್ತಿದ್ದುದು ನೆನಪಾಗಿ ಯಾವುದೇ ಸಂಕೋಚಕ್ಕಾಗಿ ಅವನು ಗಂಧ ಬಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ, ಪ್ರೀತಿಯಿಂದಲೇ ಬಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದನೇನೋ ಅನ್ನಿಸಿ ಸಮಾಧಾನವಾಗುತ್ತದೆ.

ದೇವರಂಥ ಮೌನಿ, ಸದ್ಗುಣಿ ಜಯರಾಮನಿಗೆ ದಿನಾಲೂ ಗಂಧಾರ್ಚನೆ ಮಾಡಿದ್ದೆನಲ್ಲ, ಅವನು ದಿನವೂ ನನ್ನನ್ನು ಹರಸಿದುದೂ ಸಹ ಕಾರಣವಾಗಿರಬೇಕು ಇವತ್ತು ನಾನು ಖುಷಿಯಲ್ಲಿ ಆರಾಮವಾಗಿರುವುದಕ್ಕೆ.

ಹಾಗೆಯೇ ಜಯರಾಮನೂ ಖುಷಿಯಲ್ಲಿ ಸದ್ಗೃಹಸ್ಥನಾಗಿ ಬಾಳ್ವೆ ನಡೆಸುತ್ತಿರಲಿ ಅಂತ ಆವತ್ತು ಗಂಧ ಬಳಿಸಿಕೊಂಡ ದೇವರಂಥ ಜಯರಾಮನಲ್ಲೇ ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ.

ಎಲ್ಲವೂ ಒಳಿತಾಗಲಿ, ವಂದನೆಗಳು.

ನಿನ್ನ ಪ್ರೀತಿಗೆ ಅದರ ರೀತಿಗೆ...

ಓದುವ ಹಂಬಲವೇ ಬರಹಕ್ಕೆ ಬೆಂಬಲವೇ ಸ್ವಾಗತ. ಅಪೇಕ್ಷೆಯಿರದ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹವೇ ವಂದನೆ. ಸಿಗದ ಉತ್ತರಕ್ಕೆ ಇರದ ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳೇ ನಿಮಗೂ.
ಪ್ರೋತ್ಸಾಹದ ಹೆಜ್ಜೆಗಳೇ ನಿಂತು ದಣಿವಾರಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ. ನೆನಪಿನ ಗಡಿಗೆಯೊಳಗೆ ಕನಸೆಂಬ ತಣ್ಣನೆಯ ನೀರನ್ನಿಟ್ಟು ನಡೆದುಬಿಟ್ಟಿರುತ್ತಾಳೆ. ಸಿಕ್ಕಿತ ನೀರು? ಇಲ್ಲಿ ಇಂಗಿಹೋದರೆ ನೀರು ತುಂಬಿಡಲು ಅವಳನ್ನೊಮ್ಮೆ ಕೂಗಿ, ಇಲ್ಲಿಟ್ಟ ಗಡಿಗೆ ಒಡೆದರೂ ಅವಳನ್ನೇ ಕೂಗಿ.

ತಣ್ಣಗೆ ಬೀಸುತ್ತಲಿರುವುದು ಕಲ್ಪನೆಯ ಗಾಳಿಯೇ? ಸಕಲವೂ ಇಲ್ಲಿ ನೆನಪು ಕನಸುಗಳ ನಡುವೆ. ಅಗೋ... ಅಲ್ಲಿ ಆ ಆಂತರ್ಯದ ನಡುವಣ ವಾಸ್ತವ ಸೇತುವೆಯೂ...

ಖಾಲಿ ಕಣಜ

.